I oto pierwszy dzień szkoły nadszedł, jak zwykle nadchodzą różne ważne daty, zaplanowane wydarzenia i istotne lub mniej zobowiązania.
Ja w biegu, właściwie nie wiem dlaczego, bo przecież nie ma żadnego powodu do tego pędu, bo tylko jedna godzina z dziennymi i tylko jeden wykład z wieczorowymi, no ale tak widocznie musi być: rok szkolny się zaczyna i człowiek musi być w pośpiechu.
Więc w pędzie, prawie spóźniona na pierwsze zajecia (prawie, bo trzy minuty spóźnienia to przecież nie ma o czym mówić), jadę po Mo, żeby ją zabrać na pierwszą lekcje muzyki w tym roku, zapominam telefonu w szkole, wracam do szkoły, znajduję telefon, spóźniamy się na jej pierwszą lekcję.
Widocznie tak musi być, myślę, widocznie moja nieświadomość nie wierzy, że pierwszy dzien może być spokojny i zrelaksowany.
Za tydzień zaczynam wykłady, tym razem po przeciwnej stronie klasy. Tak sobie w tym roku poukładałam, że mam tylko trzy przedmioty i to wyłącznie z mojej dziedziny, takie, do których nie muszę się w ogóle przygotowywać. Żyć nie umierać. Z drugiego uniwerku zrezygnowałam, nie płacili dobrze i jednak trochę czasu mi to zabierało. A teraz pierwszy raz w mojej karierze mam taki luz.
Ale muszę go mieć, żeby dać sobie radę ze studiami, które jednak są dość pracochłonne. Oprócz zajęć mamy bowiem, nazwijmy to, praktykę kliniczną, i pewne dodatkowe obowiązki. I mnóstwo czytania, oczywiście, co akurat lubię. Choć właśnie odkryłam, że jednak w momencie, jak to czytanie jest ode mnie wymagane, to lubię trochę mniej.
Cały tydzień i połowa weekendu była piękna, tłumy na plaży w Donabate jak na Rivierze.
Nie mogłam się oprzeć i wykąpałam się, mimo, że coś mnie lekko w kościach łamało, a następnego dnia łamanie sobie poszło. Mówiłam, że pływanie w zimnej wodzie jest dobre na wszystko?
Ale hiszpańskie upały już się skończyły, nie wierzę, że to piszę, ale napiszę: i całe szczęście. Było nie do wytrzymania, w piątek, kiedy przyszedł pan od trucizny byłam tylko w szkole i w pralni, a wieczorem bolała mnie głowa z upału i zmęczenia. Nie mogłam wejść do domu przez pół dnia, czekałam więc w aucie, strużki potu ciekły mi po twarzy i kapały na bluzkę, prawie zemdlałam, kiedy poszłam na lunch z Mi, do parku na trawkę. Duża wilgotność w Irlandii powoduje, że już 26 stopni jest nie do zniesienia.
Adek już niedługo wyjeżdża na studia. Jest mi trochę smutno, był z nami dwa tygodnie i bardzo się nim cieszyliśmy. Zrobił się z niego taki dorosły, empatyczny facet, z którym łatwo się dogadać i który nas rozumie. Oto mam żywy dowód, że dzieci wyrastają z nastoletniego buntu, muszę o tym pamiętać za lat pięć, jak Mo w niego wejdzie. Nie oznacza to oczywiście, że robi to, co my chcielibyśmy, ale dajemy mu wolność do życia po swojemu, a w zamian on nam pomaga, bo rozumie nasze trudności.
Jeszcze raz wszystko popakowane w torby, dokładnie 23 duże worki. Na szczęście wpadłam na pomysł, żeby większość rzeczy popranych i wyparzonych trzymać w szczelnie zapinanych przeźroczystych worach, a wszystko, co z nich wyciągaliśmy i używaliśmy, lądowało z powrotem w czarnych torbach na brudy i będzie ponownie prane i wyparzane. Tak samo, jak cała nasza pościel, kołdry, koce, poduszki, która już czeka w kuchni gotowa do pralni.
Wczoraj przygotowywaliśmy mieszkanie do zaplanowanego drugiego oprysku i pod łóżkiem znalazłam jedną, małą, ale nażartą po same uszy, jeśli mają uszy. Mam nadzieję, że to z tych, co mogły się jeszcze wykluć, bo niestety chemikalia nie zabijają jajek i mam drugą nadzieję, że jeszcze była za mała, żeby się rozmnożyć. I że dziś po wizycie pana z trucizną będziemy wreszcie mieli spokój. Dlatego zamawiam u Was kciuki i czary i wszystko, czym dysponujecie! Dla pewności przez następne pół roku będę robiła kontrolę pod łóżkiem, parowała materace i podsypywała im ziemię okrzemkową ku zczeznięciu i wreszcie do nich dotrze, że nie są tu mile widziane.
Dziś znowu upał. Wprawdzie, jak pisałam, wrzesień jest przeważnie piękny w Irl. ale takie temperatury są tu niespotykane. Przez pięć dni słońce, słońce, słońce, tak gorąco, że trudno funkcjonować w dzień (26 stopni!) o spać w nocy, bo 17 stopni w nocy to może nie jest dużo w Polsce, ale dla Irlandczyków to ukrop. Ale już jutro ma się zmienić i znajome deszcze mają powrócić na zieloną wyspę. Alleluja.
Przeżuwam studia. Nie do końca jestem pewna, czy to dobry wybór, jest parę rzeczy, które mi się nie bardzo podobają. Nie jestem już niestety nastolatką, która idealizuje wykładowców i zachwyca się wszystkim, mam dość duże opory przed zamknięciem oczu i skokiem na główkę. Pociesza mnie, że wbrew pozorom śpię znakomicie, a jest to dla mnie jest zawsze probierz, czy czasem nie dzieje się coś pod powierzchnią, czego nie jestem świadoma. Wygląda więc na to, że świadoma jestem wielu (potencjalnych) słabych stron, z których najbardziej gryzie mnie to, że nie jest to twarda nauka, raczej jakby trochę bardziej sztuka. Ja zawsze wierzyłam w twarde dane, fakty, liczby i prawa obiektywne, eksperymenty i badania, a w tej dziedzinie jest bardzo trudno przeprowadzić porządne badania, gdzie można by wyizolować, kontrolować i obserwować wszystkie najważniejsze zmienne. Moja dusza nerda płacze rzewnymi łzami w kształcie regresji i chi-kwadratu.
Spokojne, upalne popołudnie. Szkoła zaczęła się na dobre, daje to chwilę oddechu zaganianym rodzicom.
Siedzę sobie w cieniu na ławeczce obok pralni samoobsługowej. Suszę ostatnią partię poduszek, kołder, czapek, szalików i spodni Mi, a ze spodniami mój mąż sobie nie krzywduje, ma ich chyba ze czterdzieści!
Lubię te wrześniowe dni w Irlandii, często bardziej słoneczne niż w lipcu i sierpniu. Babie lato, błękitne niebo, słońce. I ten chłodniejszy wiatr sprawiający, że popołudnie jest całkiem przyjemne. Dzieci w szkolnych barwach na zielonym boisku grające w hurling albo rugby. Rodzice z przyjemnością wracający do pracy…
Pierwszy tydzień studiów był bardzo intensywny. Tak bardzo, że w piątek po południu, po wykładach i zajęciach z procesów grupowych, które wyglądają i brzmią jak terapia, ale terapią nie są, miałam ochotę wybiec z dusznej sali i biec prosto przed siebie, byle dalej.
Ale już dobrze. Wekend był piękny. Weszlimy na górę i wykąpalimy się w morzu. Góra w upale i słońcu, nad morzem chłód i mgła, za to kocham Dublin.
Emocjonalnie wyczerpujące wykłady i ćwiczenia, bardzo, bardzo ciekawe, ale też obciażające. Nie są to zwykłe studia, raczej warsztaty, trening, ćwiczenia w dopuszczaniu do głosu zapiekłych uczuć, pragnień i niedogotowanych jeszcze impulsów. Trenują nam ciało i duszę, intelekt i emocje, nasze całe bycie w świecie. W ciągu pierwszych trzech dni zachłysnęłam się zajęciami, w czwartek i piątek czułam narastające uczucie przeładowania.
W niedzielę rzuciłam się na ogród i przycięłam połowę chaszczy. Dziś mam na trawniku górę gałęzi i liści i nie bardzo wiem, co z tym robić. Kompost już dawno porósł dzikimi pnączami, za szopą przejście zupełnie zarosło.
Ostatnia partia kołder i poduch gotowa. Jeszcze w piątek pan przyjdzie pryskać i może będziemy mieli koszmar za sobą.
Myślałam, że będzie długo i nudno, a było fantastycznie!
Okropnie to wszystko ciekawe, w ogóle nie poczułam, że siedzieliśy w klasie bite 7 godzin.
Ciekawe uczucie znowu być studentką. Na razie mi się podoba.
Tylko 15 osób na roku. Trochę starszych, trochę młodszych. Dla większości jest to druga kariera – jest pielęgniarka, social worker (nie piszę ‚pracownik socjalny’, bo w Irl ma to trochę inne znaczenie i inny zakres obowiązków), businesswomen, psycholog kliniczny, nauczycielka, terapeutka zajęciowa. Parę bardzo młodych osób, prawie zaraz po studiach. WIększość kobiet, tylko trzech facetów.
Na razie wykładowcy fantastyczni – dziś mieliśmy długi wykład o zdrowiu psychicznym niemowlęcia z babką pracującą z dziećmi ofiarami przemocy seksualnej
W poniedziałek rano zaczynam zajęcia. To pierwszy etap mojego Wielkiego Planu. Codziennie osiem godzin w szkole, przez tydzien.
Dopiero teraz o tym zaczęłam rozmyślać, chyba insekty zajęły mi cały umysł, tak, że niewiele zostało na strach przed studiami. A może tylko przykryły moje obawy.
Ale czuję, że wróciłam do siebie. Do (umiarkowanego, ale jednak) spokoju umysłu i poczucia, że będzie dobrze.
Zastanawiam się, czemu akurat te owady wywołują tak wiele emocji. Przecież to jak komary, tylko bez skrzydeł, prawda? A nawet lepiej – bo moskity jednak przenoszą okropne choroby, a one nie. A jednak komary nie wywołują takiego obrzydzenia, nikt się również nie wstydzi powiedzieć ‚mam komary w domu’.
Może dlatego, że włażą do łóżka? Czyli najbardziej intymnej, prywatnej, osobistej przestrzeni. To jest dla mnie natrudniejsze, przez to nie mogłam spać przez tydziń. Oprócz tego śmierdzą. Takim okropnym słodkawym zapachem brudnej pościeli. (No ale pies też śmierdzi i wielu osobom to nie przeszkadza😁)
Ostatni tydzień był dla mnie bardzo, bardzo trudny. Niby nic takiego, żadna wielka tragedia, wszyscy zdrowi i żywi, ale spadły na nas takie małe, drobne plażki – cały dom wywrócony do góry nogami, trucizna na podłodze i ciuchy w worach, powrót do pracy po urlopie, gdzie czekały maile i mnóstwo niecierpiących zwłoki spraw, dopięcie na ostatni guzik papierów na studia, o których dowiedziałam się przecież w ostatnim momencie (spróbujcie załatwić sobie zaświadczenie o niekaralności online! mam wrażenie, że specjalnie zatrudniają tam osobę, której zadaniem jest zrobić to najbardziej user unfriendly jak się da), ostatnie poprawki do artykułu, zepsute dętki i rowery i wszechogarniający chaos. Już znalezienie rano czystych rzeczy do ubrania to wyzwanie, grzebie się w worach i grzebie, a skarpetek ciągle nie ma.
Ale koniec, finito, zapisuję do przygód. Przeżyliśmy. Od dwóch dni nie znalazłam żadnego dowodu obecności, jeszcze tylko pan przyjdzie popryskać drugi raz, jeszcze raz wypierzemy wszystkie rzeczy, które nie są schowane w szczelnych workach, porozsypuję ziemię okrzemkową i zostanie mi tylko monitorowanie.
Tablica Odjazdow 