Trochę chorujemy. Mo już szósty dzień, więc kończy się jej przydział na ten miesiąc, ja jakiś dzień czwarty, ale delikatnie, choć jestem słaba i co rano odkrztuszam dziwne stwory, to dzielnie chodzę do pracy.

Mi ma dziś chrypę, spał chyba z dziewięć godzin, czego mu zazdrościłam, tym bardziej, że wczoraj Late Late Toy Show, jeden z kultowych irlandzkich programów dla dzieci, który przeważnie rozpoczyna oczekiwanie na święta. Trwa do północy (tu przewracam oczami, my prawie padaliśmy, Mo dzielnie oglądała).. Adek zadzwonił, że Re pyta, czy Mo ogląda. Bo to irlandzka tradycja.

Mo odebrałam ze szkoły w poniedziałek po telefonie, że nie jest dobrze, podjechałam zaraz po swojej jednej godzinie zajęć i rzeczywiście – cała rozpalona i świszczy. Nie mogła znaleźć inhalatora i pożyczyła od koleżanki, ale koleżanka miała taki inny (kurcze muszę jej wbić do głowy, że leki to nie ołówki!). Ale już dobrze, kaszle wprawdzie jak stary gruźlik, ale nie świszcze.

A poza tym piszę eseje na zaliczenie, obecnie siedzę we Freudzie i już mi się wszystko kojarzy.

Mam nadzieję, że bananów dziś wystarczy, bo miałam bardzo nieprzyjemną sytuację w pracy i nie chciałabym pół nocy się w łóżku przewracać rozkminiając to, czego nie ma co rozkminiać.

Zaprawdę zaprawdę, powiem wam prawdę, najgorsze ludzie w firmie to zawsze w haerze, bo to roboty są i mają robić jak im władza nakazuje. Dostałam dziś nieprzyjemnego maila od robotów, że to że siamto, że mam błąd w kontrakcie, więc zaraz i natychmiast powinnam podpisać zmieniony kontrakt.

Ciśnienie mi podskoczyło, a nie powinno, bo co mnie będą jakieś EjAje straszyć, automatony z haeru, jak ja WIEM, że co podpisane przez dwie strony jest obowiązujące i proszę się ode mnie odpimpać, błąd w kontrakcie?? A kto ten kontrakt pisał, już nie mówię, że trzeba czytać co się podpisuje, bo to różnie bywa, ale choć na boga!, trzeba czytać, co się pisze (ze zrozumieniem, zawsze to mówię studentom). W mailu pani sztuczna inteligencja, bo chyba nikt z prawdziwą by tak nie wykonywał bezmyślnie rozkazów, przekręciła jeszcze nazwę rodzaju mojej umowy o pracę.

Wiem, nie powinnam się dziwić, a co dopiero obruszać, bo w wielkich firmach to zwykle jest ‚wina Tuska’, tfu, systemu, nie wie lewica co robi prawica, po prostu system im się przepalił na złączach na moim niestandardowym kontrakcie, korki wysadziło, RED ALERT się pojawił, ale w kontekscie ostatniego rozwoju akcji, kiedy mnie POPROSILI, żebym jeszcze została na stanowisku, bo nie mają nikogo (i dalej nie mają nikogo a ja już zostać na kierowniczym stanowisku jednego działu nie zamierzam), w kontekście ostatnich afer, kiedy to studenci dali się uspokoić i załagodzić, bo ja z nimi ROZMAWIAŁAM, a nie wysyłałam im maile z automatu, to taki cios z liścia, tak zwany nuż w bżuhu, kop z półobrotu od robota zabolał podwójnie. A nie powinien.

Bo mam świadomość. Bo jestem przecież lewaczką.

Studenci są zadowoleni, szefowa od spraw akademickich jest zadowolona, szefowa od spraw pracowniczych jest zadowolona, ale SYSTEM POKAZUJE, ŻE TAK NIE MOŻE BYĆ, więc automatony prześladują mnie aneksem do umowy, przy czym sami nie wiedzą, o jakiej umowie piszą.

Smaczku dodaje fakt, że robot to moja była studentka.

Powinnam była ją wysłać w kosmos, kiedy jeszcze mogłam.

Bezsenność mierzę bananami. Pusta skórka od banana na stoliku nocnym rano – noc była ciężka . Nie ma pół banana – nie było tak źle. Czasem cały banan leży i się cieszy.

Poniedziałek rano.

A jaka była wasza noc?

Katastrofę zaczęłam przeczuwać dzisiaj w nocy o trzeciej nad ranem, no bo o której można przeczuć katastrofę, jak nie właśnie wtedy. Przeczucie to zamieniło się w pewność i zapewne wybudziło mnie ze snu, niby głębokiego, ale tylko trzy godzinnego. Za zimno, za gorąco, za KONKRETNIE, za bardzo mi serce bije, tak, jakbym czekała na tę katastrofę i czekała, a ona ciągle tuż za rogiem. I tak się kręciłam do rana. Katastrofa w końcu zwizualizowała się w formie myśli ‚jeśli ten świat nie zejdzie ze mnie, to ja zejdę z tego świata’.

Jest niezmiernie ciężko, praca, bycie mamą i studia, fascynujące, ekscytujące, fantastyczne, ale 300 stron obowiązkowych tekstów co miesiąc plus czytanie niezbędne do esejów. Ja kocham czytać i o niczym tak nie marzę, jak zaszyć się z kawką i Freudem pod kocykiem, ale NIE MAM CZASU.

W pracy gaszę pożary, powinnam się nie przejmować, robić tylko to, co niezbędne, nie angażować się, ale jak mam to zrobić, jak wtedy studenci – bardzo delikatni (‚vulnerable’ nie ma dobrego odpowiednika), niektórzy z doświadczeniem uchodźczym, niektórzy po raz pierwszy w życiu przekraczający progi uczelni, niepewni siebie, zakompleksieni, bez kompetencji kulturowych – zostaną na lodzie. Nie mogę tak, nie potrafię tak. Trzy wieczory w tygodniu zajęte pracą i studiami, nie ma gdzie nawet szpilki wcisnąć. (O przepraszam, nieprawda – dziś siedzę w szkole do 21.30, studenci piszą test, a jak właśnie teraz wciskam szpikę.)

Zastanawiam się, czy ten blog jest zapisem porażek, czy sukcesów? Na razie czuję się jak porażka, nie daję rady, wczoraj się z bezsilności i zmęczenia rozpłakałam u Śmiesznego Dziadka (który na powrót stał się Śmiesznym Dziadkiem, na całe szczęście, jeszcze nam tu Stalina brakowało) – jak mam to wszystko poukładać?

Gdybym była Margaret Thatcher, gdybym była Eleonorą Roosevelt, Ursulą von den Leyen. A jestem tylko Panną Anną Hanną Wanną.

Ciągle marudzę, że jestem zajęta, a potem dokładam sobie studia 🤔😀

Kompletna zajętość powoli do mnie dopełza, sprawy kłębią się i pęcznieją i nagle nabierają mocy urzędowej i nie ma zmiłuj, trzeba usiąść i odwalić robotę. Eseje na zaliczenie, spotkania zespołu, remont łazienki za rogiem, a tu jeszcze ostatnie poprawki do rozdziału – profesorka napisała w środę, czy mogę do piątku jej odesłać, przy okazji podesłała ciekawy artykuł, który może warto jeszcze wspomnieć. Skończyłam w niedzielę rano, bo w sobotę poszliśmy na Warhola.

Warhol to odkrycie. Myślałam, że to nic takiego, poza pozerstwem i skandalami, pop sztuka, Marylin Monroe i Mao z pomalowanymi powiekami, a okazało się, że umiał rysować. Jego wczesne prace w stylu Chagalla zachwyciły mnie. Poźniejsze robienie sobie jaj ze snobistycznej elity również – kiedy stał się sławny i każdy chciał mieć Warhola na ścianie, namalował serię krzeseł elektrycznych w wesołej kolorystyce. Powieście sobie coś takiego na ścianie w dużym pokoju.

Halloween w tym roku minął bez szaleństw, prawie już o nim zapomniałam. Ja byłam na zajęciach – bardzo dziwnych, cztery godziny siedzieliśmy wśród odgłosów wybuchów i skojarzenia z bombardowaniami Ukrainy i Gazy nasuwały się same. Mo z Mi dotarli do domu późno, szybkie przebranie i Mo wyszła z domu na zbieranie słodyczy.

A wiecie, że kiedyś w Irlandii wcale nie krzyczało się ‚trick or treat’ i nie rzeźbiło dyni? Ludzie się wprawdzie przebierali, ale dzieciaki wołały ‚help the Halloween party!’ i rzeźbiły w rzepce, nie w dyni. Trick or treat, jak wiele Irlandzkich tradycji (np. marsz na świętego Patryka), przyszło z Ameryki.

Ulubiona zmiana czasu tym razem mnie rozczarowała – niby mam godzinkę więcej, ale gdzie ona jest???

I znowu poniedziałek.

Nowe studia wciąż wydają mi się fascynujące, cieszę się jak dziecko nową zabawką, bardzo droga ta zabawka, ale może tego warta? Przemeblowuje mi w głowie, chcę już, teraz, na raz, natychmiast wszystko przeczytać i wszystko wiedzieć, podskakuję i zachwycam się, mam tysiąc pomysłów na godzinę, czuję się znowu bardzo młoda. Dziś przyniosłam z biblioteki kolejne pięć książek, kiedy ja to wszystko przeczytam? W sobotę zajęcia 9-17, myślałam, że będą się dłużyły, ale wyszłam z tamtąd jak naelektryzowana.

Na froncie zwierzątak domowych cisza, żadnych śladów życia, może w końcu wyginęły? Jak to w niedzielę, rozbebeszyłam nasze łóżko, wyciągnęłam materac i oglądnęłam każdy szew, każdą belkę i nit bardzo dokładnie, melduję, że nowych śladów nie ma. Ale na wszelki wypadek kupiłam nowe łóżko, takie z nóżkami, które włożę w pułapki na insekty, teraz dopiero im pokażę – nawet, jak siedzi jakiś niedobitek w szparze podłogi, to się do nas nie dostanie. Koleżanka zachwalała king size, ale pozostałam przy podwójnym – może jak już się przestaniemy lubić z Mi, king size sie przyda. Ucieszyło mnie, że jeszcze nie teraz.

Poza tym wszystko w normie, Mo znowu chora dziś, a właśnie dziś rano się pytałam na grupce rodziców o szczepionkę na grypę, bo po zeszłym roku, kiedy grypa skończyła się u niej zapaleniem płuc postanowiłam być zapobiegliwa. Ale tak sobie od razu pomyślałam, że zaraz się pewno rozchoruje i nici.

I nareszcie znalazłam odpowiedz na pytanie po co ludzie piszą blogi?

Mo na lekcji muzyki, ja nad wodą.

Siedzę nad Dublinskim kanałem i próbuję czytać Freuda na zajęcia, ale myśl mi co chwila odpływa jak ten łabędź.

Znowu poniedziałek, ale jakże inny! 😉

Koleżanka się podzieliła wynikami ze swojej komisji w Dublinie: KO 51%, Lewica 14%, PiS 11%😁 Coś imigranci nie lubią miłościwie wam panującego ***.

Zrobiło się bardzo zimno, w nocy przymrozek, ale w dzień słońce. A póki nie pada, pogoda na rower wyśmienita.

Założyłam dziennik snów, moje nowe studia utrzymoja mnie w stanie nieustającej ekscytacji😊 Ale czy się nadaję? Ależ kogo to obchodzi, dopóki sprawia mi to frajdę. Na razie mnóstwo się uczę, zauważyłam, że już mi to pomaga na zajęciach że studentami. Ćwiczę umiejętność rozpoznawania procesów grupowych i wytrzymywania tego, co się akurat w klasie wydarza. I akceptacji swoich uczuć, kiedy nie mam odpowiedzi.