Cudne, cudowne wiosenne dni wczoraj i dziś. Trzeba przyznać, że marzec dowozi, mowiłam, że to mój najukochańszy miesiąc?

Wszystko powoli staje się łatwiejsze. Wczoraj wracałam z sesji (klient ciągle przychodzi) i jednak noga w bucie to game changer prawdziwy – nie muszę sie martwić o parking blisko, bo nawet kilometr jestem w stanie przejść.

A w takich okolicznościach przyrody, to czysta przyjemność:

W kuchni mam też już ałturaż wiosenny, brudne szyby omiatam jedynie wzrokiem:

Było tak słonecznie, że po przyjściu do domu usiadłam sobie w ogródku, który teraz ukazuje wszystkie zimowe obrażenia:

Na zdjęciu powyżej skorupy mojego ukochanego wazonu, niejedna donica też poszła na niebieskie połoniny niestety.

Nie przeszkadzało mi to jednak cieszyć się pierwszą kawką na ławeczce w słońcu (muszę zaolejować ławkę i stół ogrodowy, ku pamięci).

I zaprawdę powiadam wam, nie ma NIC cudowniejszego, niż kawka na ławce w pierwszym wiosennym słońcu, z robótką na kolanach i dobrym podkastem na uszach.

Obejrzeliśmy całą Bugonię, jak dla mnie Save the Green Planet był lepszy. W Bugoni jest dużo więcej przemocy, w koreańskim pierwowzorze przemoc była zasugerowana, mniej dosłowna. Był też dużo bardziej zabawny i lekki, pomimo ciężkiego tematu.

Przygotowania do pracy pełną parą, czytam maile, odpowiadam, zaglądam w papiery, czytam to, czego przeczytanie odkładałam.

Wróciłam do gimnastyki, na razie pompek nie dam rady, ale ćwiczenia z ciężarkami na ręce, brzuszki, ćwiczenia na wzmocnienie mięśni kręgosłupa jak najbardziej, więc wyciągnęłam matę i ćwiczę. Zmobilizowały mnie wyniki taty, który dostał diagnozę na A, być może 2-3 lata będą jeszcze w miarę, ale potem będzie ciężko. Okazało się też, że ma jeden zły allel genu, który być może nam przekazał. A ćwiczenia fizyczne mogą chronić przed wystąpieniem choroby albo ją opóźniać – wiedzieliście o tym? Święta trójca to ćwiczenia, sen i oczywiście dieta, czyli warzywa warzywa warzywa i owoce. Czyli ćwiczę, oddaję się Morfeuszowi i wcinam zielone. Cóż więcej mogę zrobić. Aaaa, cieszyć się marcem i życiem, oczywiście.

Marzec.

Powoli przygotowuję się na powrót do pracy. Jeszcze słabo chodzę, boli i nie wiem, czy to zrastanie, czy nerwy które musiały na powrót wyrosnąć, czy ścięgna przykurczone czy mięśnie nie używane, czy cholerawieco. Pewno cholerawieco. Ale staram się trochę chodzić, sprawdzam, czy dojdę do przystanku, bo rowerem nie bardzo, a muszę jakoś do pracy dojechać już za 2 tygodnie.

Wczoraj poszłam sobie na spacerek do parku, sama, przez godzinę przeszłam półtora kilometra. Jestem jak ten żółw – mąż się odwrócił na chwilę, a ja myk myk.

W parku cudownie. Ja wprawdzie jestem fanką lasu (kto pamięta pytanie na maturze ‚Drzewo w literaturze polskiej?’ ja mam głowę pęłną lasu w prozie i liryce, choćby las nocą rośnie usta otwiera dłonie ogromne chłonie i ssie albo Jest w lesie ptak, na wieży dzwon czy Mało drzewiej gołe były lasy, śnieg na ziemi wyższej łokcia leżał lub Idziemy przez las pijani od słów Siekiery), ale park też daje radę. Było zimno, wiatr przewiewał kurteczkę i żałowałam, że nie wzięłam rękawiczek, ale wiosna!

Wiosna!

W piątek obejrzeliśmy Dom Dobry, kolejna pozycja, która mi współgra z książką o traumie (Trauma – od przemocy domowej do terroru politycznego). Nie miałam wrażenia, że przedstawienie traumy jest przesadzone, ani, żeby Smarzu jakoś epatował przemocą, a takie opinie o filmie czytałam. Herman pisze, że zawsze zaprzeczamy i wypieramy doświadczenie traumy – dzieje sie tak zarówno na poziomie społecznym, jak i jednostki. Chcemy jak najszybciej zapomnieć, albo zaprzeczyć, że coś takiego w ogóle mogło mieć miejsce, bo doświadczenie jest tak przerażające, że trudno je jakoś zrozumieć, przerobić i właczyć do pamięci, historycznej czy jednostkowej – i tak właśnie niektórzy odnosili się do filmu. Są oczywiście kobiety które taki koszmar przeżyły i nie są w stanie tego filmu oglądać, to zrozumiałe, ale nie o nie mi chodzi. Film dobrze też pokazuje, jak przemoc skorelowana jest z nierównowagą sił – łatwiej eskaluje w dynamice dorosły-dziecko, mężczyzna-kobieta, strażnik-więzień, członek większości narodowej – ktoś z mniejszości etnicznej. Co ciekawe, film nawiązuje też do jednego z mechanizmów obronnych wykorzystywanych przez ofiary – dysocjacji, bo tak, jak bohaterka nie wiemy, co jest prawdą, a co wymysłem, która z tych trzech historii jest prawdziwa. A może wszystkie równocześnie, jak w osobowości wielorakiej, która może być konsekwencją granicznego doświadczenia przemocy i znęcania.

Wczoraj zaczęliśmy Bugonię, bardzo jestem ciekawa jak jeden z moich ulubionych reżyserów poradzi sobie z jednym z moich ulubionych filmów – bo Bugonia jest amerykańską wersją Save the Green Planet, jednego z najbardziej oryginalnych i wzruszających filmów koreańskich. Nie wiem, czy pisałam, ale kiedyś dawno dawno temu założyliśmy i prowadziliśmy z Mi klub filmowy Auntie Underground w lewackim centrum społecznym w Dublinie, na seansy wygrzebywaliśmy właśnie takie perełki jak Save the Green Planet, puściliśmy też Irlandczykom Misia oraz Gadające Głowy Kieślowskiego 😀 Do dziś większość naszych irlandzkich znajomych to ludzie właśnie wtedy poznani.

Sweter rośnie:

Niedziela zaczęta wyspaniem się, nieśpieszną kawką i drutowaniem. Zaraz idziemy do Immy, Mo na warsztaty z artystami, a ja podreptać sobie w ogrodzie angielskim. Za namową Teatru zakupiłam sole magnezowe do ablucji i to jest cudowny plan na wieczór.

Imma.

Zrobiłam trzy tysiące kroków i zachwyciłam się murem:

Nie pisałam, bo wsiąkłam w Alchemised. Kompletnie.

Pierwsze 500 stron to była męczarnia przez dwa miesiące, ostatnie 500 stron zabrało mi dwa dni, nie żartuję. Dawno nie miałam takiej gorączki książkowej, wiec jak ktoś lubi sci-fi albo fantazy z romansem – warto. Do tego psychologiczne mechanizmy naprawdę przekonujące, rzeczywistość rzeczywista, czyli szara, nie ma dobrych i złych ludzi, są ludzie dobrzy i źli równocześnie, świetnie oddane niebezpieczeństwo zbytniego idealizmu, wiary w bogów oraz wiary w naukę, no i oczywiście okropieństwa wojny i trauma. Styl taki trochę zbyt intesywnie emocjonalny na początku, ale potem przestał mnie denerwować. Bardzo mi to zaczęło współgrać z czytaną książką o traumie i ptsd, gdzie autorka pisze, że chcemy jak najszybciej zapomnieć o potwornościach, jako społeczeństwo i jako jednostka – wypieramy albo zaprzeczamy temu, co się wydarzyło. No i jak to każdy jest zdolny do potworności, czyli Hannah Arendt i banalność zła. Zwycięzcy piszą historię, a my się nigdy nie dogrzebiemy do prawdziwych bohaterów. I to wszystko w jednej książce fantazy;D

Na dworze wiatr zmian. Marzec jest obietnicą, a co może być piękniejszego niż obietnica?

Pachnie wiosną i wolnością i świeżą ziemią. Zawsze wpadam w wiosenne szaleństwo na początku marca, kiedyś ciągle po uszy zakochana nastolatka, szesnasto- czy piętnastoletnia, odurzona wiosną i urodzinami, włóczeniem się z chłopakami i dziewczynami i pierwszym piwem nad Odrą oraz pod kościołem Św. Marcina na Ostrowiu, ale to piwo to już później. Pierwszy alkohol to była cała szklanka whiskey wypita na Sylwestra w wieku 16 lat, myślałam sobie wtedy, że Hemingway mógł, to ja nie mogę?, ale fla mnie nie skończyło sie to dobrze, dla Hemingwaya zreszta też. I próby Dziadów w podziemiach najstarszego kościoła we Wroc, gdzie zaprowadził mnie chłopak, w którym byłam wtedy STRASZNIE zakochana. Do dziś pamiętam jego ksywkę, ale nie mogę się nią podzielić, bo nuż go ktoś rozpozna, albo on rozpozna mnie;)  Napiszę tylko, że był bardzo wysoki i miał wiecznie rozczochrane ciemne włosy, a na osiemnastkę dostałam od niego balsam Nivea, wtedy sprowadzany z Niemiec i nie tak łatwo dostępny w Polsce.

Do dzisiaj zapach tego balsamu jest dla mnie jak magdalenka – wrzuca mnie od razu w młodość, durną i chmurną, i miłość, zawsze nieszczęśliwą w tamtym czasie. Byłam chuda jak szczapa, w szkole podstawowej miałam ksywkę ‚Szkieletor’, (na dzieci zawsze można liczyć:), byłam też przemądrzała i straszliwie oryginalna, to się chyba nazywa pretensjonalna, ech, nosiłam okularki lenonki, kapelusz dziadka i wielką, wojskową kurtkę w kolorze borowym, czyli zgniłozielonym. Nie wyglądałam w tym wszystkim najlepiej, a do tego czytałam science fiction i uwielbiałam Lema, słuchałam Kaczmarskiego, Gintrowskiego i Wysockiego, do spółki z Demarczyk i Barbarą Rylską. A potem na szczęście zaczęły mi rosnąć cycki i odkryłam, że jednak jestem kobietą. I że mam piękne nogi, już nie chude patyczki. Ale to już późne liceum.

Po latach okazało się, że mój obecny mąż chodził z moją pierwszą wielką miłością do przedszkola i bardzo się przyjaźnili.

Wczoraj pierwszy prawdziwy spacer, zrobiłam 1100 kroków!

Wygląda jak sukces, ale czułam,  jakby to była porażka, bo choć przeszłam kilometr w bucie ortopedycznym i o kulach, noga jest sztywna i boli. Chyba miałam takie wyobrażenie, że jak tylko mi zdejmą gips, to hoho! Będę biegać. A tu dupa blada, proszę państwa.

Pani fizjoterapeutka w szpitalu pokazała mi ćwiczenia – robienie kółeczka stopą i przyciąganie do siebie i od siebie, phi, pomyślałam sobie, co to za ćwiczenia, dajcie mi tu PRAWDZIWE ĆWICZENIA! A tu bryndza, proszę państwa, nie dam rady, noga boli, ale gorzej, że bardziej boję się, że będzie boleć, bo sobie coś naruszę. Stopą jestem w stanie zrobić jako-taki prostokąt, ale kółeczko? Zapomnij. Stopa mnie nie słucha.

No niby człowiek wie, że rehabilitacja, że długa droga, niby wszystko rozumie, a jednak.

Jak już pisałam, czytam o traumie, bardzo dobre. Czytam, żeby wiedzieć, co robić, albo czego nie robić w razie czego. Takie podstawowe opracowanie, choć swego czasu dość przełomowe, bo łączące przemoc domową z doświadczeniem wojny – czyli u kobiet to przewaznie trauma przemocy domowej i seksualnej, a u mężczyzn – związanej z usankcjonowanymi formami przemocy, czyli wojna, policja, siły specjalne.

PTSD jest obecnie dość dobrze opisane w literaturze, ale zdziwiłam się, że w ogóle zostało zdefiniowane dopiero w latach osiemdziesiątych, jako pokłosie wojny w Wietnamie. Trauma to ogólnie mówiąc ‚doświadczenie bezsilności’, wydarzenie albo wydarzenia, które kompletnie obezwładniają i przytłaczają, człowiek ma poczucie zupełnej utraty kontroli i równocześnie zagrożenia życia lub integralności psychicznej. To skrajne doświadczenie nie może być ‚przeżyte’ czy ‚doświadczone’ i przerobione na wspomnienia, nie staje się częścią przeszłości, ale gdzieś utyka w aparacie nerwowym, zostaje uwięzione w pamięci podręcznej (upraszaczam oczywiście). Od tej pory się błąka się tam gdzieś w mózgowiu jak zagubiony duch, może zostać wywołane przez przypadkowe skojarzenie, albo nagle pojawić się we śnie. I pytanie brzmi – jak to odczarować, jak odprawić te egzorcyzmy i wysłać wreszcie te nieszczęsne widma tam, gdzie ich miejsce – w przeszłość? Od pewnego czasu standardem jest terapia CBT, obecnie pojawiają się nowe badania, nad terapiami aftektu, czyli np. psychodynamiczną co mnie właśnie ciekawi, wydają się one co najmniej równie skuteczne.

Książka ciężka w treści, ale paradoksalnie przywróciła mi wiarę w naturę Lucka, bo okazało się, że najcięższe traumy wojenne związane są nie z tym, że się było ofiarą, tylko z tym, że się było też sprawcą. Czyli człowiek ma wbudowany taki bezpiecznik, który nie pozwala na bezrozumną przemoc, a jak ktoś przekroczy tę granicę, to są tego konsekwencje.

Ciekawe też, że podobnie źle traktowano kiedyś straumatyzowane kobiety, jak i mężczyzn – kobiece przeżycia bagatelizowano, a je same nazywano  histeryczkami, straumatyzowani mężczyźni wracający z frontu byli za to słabeuszami, mięczakami albo leniami, którym się nie chce walczyć, jako terapię na wzmocnienie ducha walki zalecano elektrowstrząsy. Żołnierz to przecież bohater. (Oczywiscie jest wiele badań, że wystąpienie PTSD jest bardziej skorelowane z traumatycznością przeżycia, niż z cechami charakteru).

Dostałam od męża:

Ewentualnie podmienić class struggle na trauma research.

Poza tym siedzę w domu, jak wiadomo, od trzech miesięcy i aż mnie palce swiezbia, zeby pomalować drzwi wejściowe. Ten buraczkowy z żółtym jednak nie bardzo,  a z takim zgaszonym błękitem…hmm…

Dalej nic nie wymyśliłam na swój prezent. Jak ktoś już wszystko ma, to trudno coś chciec😅

Cudownie jest się wykapac🫠 chyba jutro zrobię to znowu.

Mam przemyślenia o traumie, ale to nie na tak późną porę.

Wczorajsza wizyta w szpitalu zaowocowała nowym obuwiem, bowiem zdjęli mi gips i dostałam but ortopedyczny. Boszszsz, nareszcie mogę się kąpać, zaraz idę do wanny się odmoczyć, bo wyglądam jak wąż – linieję.

Teraz tylko 6 tygodni w bucie. Właśnie odkryłam, że będę mogła wreszcie założyć spodnie inne niż piżamowe, albo te dwie pary z szerokimi nogawkami, które w kółko nosiłam. Dostałam też pozwolenie obciążenia nogi na ile ból pozwoli, czyli mogę trochę chodzić, choć zżymam się na ten brak precyzji, bo jak mi na czymś zależy, to cisnę niezależnie od bólu.

Kombinuję jak tu wrócić do pracy, pełnopłatne zwolnienie kończy mi się za dwa tygodnie, na obecną chwilę czuję, że ze trzy tygodnie jeszcze są potrzebne. W klasie nie będzie już problemu, mogę sobie siedzieć, ale dojazd do pracy nie będzie łatwy – albo autobusem i wtedy pół kilometra na piechotę – nie wiem, czy dam radę, albo autem, a wtedy szukanie wolnego parkingu blisko szkoły może być wyzwaniem, no i dojście z parkingu. Albo taxi, ale wtedy taniej mi wyjdzie zostać w domu z obciętą pensją. Do tego superwizja, terapia, sesje, odwożenie Mo na zajęcia, jak to wszystko spiąć jeszcze nie wiem. Ale się dowiem. Pociesza mnie to, że wrócę na uczelnię na 4 tygodnie, bo w połowie kwietnia kończą się zajęcia. Jakoś dam radę;D

Mam jedną nóżkę bardziej, jak w kawale – jedna jest gruba i umięśniona, a druga chudziutka i bladziutka. Rehabilitantka kazała mi robić kółeczka stopą i bardzo się zdziwiłam, że nie potrafię, nie mam pełnej władzy nad nóżką, jakby mi jakieś ścięgna i mięśnie nie działały. A może nerwy?

Sweter powoli rośnie, może już niedługo pokażę corpus delicti.

Znowu leje. Ale niedługo marzec, a to zawsze poprawia humor.

Chyba jestem stara, bo kiedy Mi się pyta co chciałabym na urodziny, nic mi nie przychodzi do głowy.

To znaczy dużo rzeczy przychodzi mi do głowy, ale jak coś chcę to sobie kupuję i tyle, a poza tym wszystko mam;) Nie no, wróć, na przykład chciałabym ekspres do kawy, ale taki profesjonalny, taki, jaki jest w porządnej knajpie, a to conajmniej 4 tys euro, bo z innych mi kawa nie smakuje, a do tego musiałabym jeszcze zrobić remont kuchni, bo teraz taki ekspres przecież się nie zmieści. Jak już robiłabym remont kuchni, to chciałabym też boiler tam przenieść z naszej sypialni – co za kretyński pomysł, żeby instalować boiler w sypialni, niestety, uskuteczniany tutaj w większość domków. Chciałabym też w końcu zaadaptować strych, bo córeczka zaczeła ostrzyć sobie na niego ząbki, a to miał być mój azyl, moje miejsce, moje schronienie, a wygląda na to, że jeszcze parę lat i skończy się pracownią dla córeczki, która już nie ma gdzie upychać swoich dzieł sztuki i marzy o dużych sztalugach i warsztacie i nie wiem czym jeszcze.

Z literatury nawet nie piszę, co czytam, bo to przechodzi ludzkie pojęcie, nie wiem – może to zachłanność? Ciągle wydaje mi się, że nic jeszcze nie wiem, i czytam czytam czytam, żeby się dowiedzieć i w końcu wiedzieć, i ciągle jeszcze nie wiem. Czy to się kiedyś kończy? Chcę się przerzucić na literaturę piękną, może wtedy odetchnę.

Pacjent ciągle przychodzi. Powoli zaczynam TROCHĘ rozumieć, co jest moją rolą, o co w tym wszystkim chodzi, troszkę, na tyle, żeby nie siedzieć w gabinecie i nie nucić w duchu „co jak robię tu? co ja tutaj robię?”.

Ale we wtorek znowu wtopa, Mi zawiózł mnie do gabinetu, gdzie przed samymi drzwiami, piętnaście minut przed sesją odkryłam, że NIE WZIĘŁAM KLUCZY. Zrobiło mi się słabo, już chciałam odwoływać, na szczęście Mi przytomnie przypomniał sobie, że moja koleżanka, która przyjmuje w tym samym miejscu mieszka niedaleko. Miałam więcej szczęścia niż rozumu, dostałam klucze, uprzedziłam pacjenta i spóźniłam się tylko 6 minut. Skakanie o kulach po 24 schodkach, kiedy pacjent idzie za tobą – bezcenne;) Wydaje mi się, że sesja poszła dobrze, wbrew wszystkiemu, ale może mi się tylko tak wydaje, jak moim dwóm kolegom, którzy po którejś sesji właśnie mieli poczucie, że super sobie dali radę, by przekonać się tydzień później, że pacjent nie wrócił. Więc strzeżcie się samozadowolenia.

Dziś znowu leje.

Skończyłam Foster Keegan, nie wiedziałam, że Cicha dziewczyna jest na jej podstawie. Oba dzieła świetne, Irlandzki powolny klimat jak z marzeń sennych, a książka w dodatku dodaje +10 do poczucia sprawczości, bo ma tylko 50 stron;) (Utknęłam na stronie 502 Alchemised, jeszcze drugie tyle). Niestety lub stety, najbardziej mi wchodzi literatura fachowa, nic innego nie jest w stanie zająć mojej uwagi wystarczająco długo. Prawie kończę Psychiczną Równowagę Joseph, jestem w połowie How to survive as a psychotherapist Coltrane, no co pocznę jak na razie jedynie historie kliniczne wciągają mnie po pachy. Ludzka dusza jest pełna niespodzianek. Muszę zabrać się do Biona, bo wydaje się niezbędny, choć koszmarnie trudny.

Wieczory nam pochłaniają The Stranger Things, z Mo zaczęliśmy piąty sezon! Czwarty to była jazda horrorowa.

Jutro wizyta w szpitalu, może zdejmą mi gips, zobaczymy. Za bardzo się nie nastawiam na dużą zmianę, bo zostałam uprzedzona, że jeszcze będę nosić ortezę przez jakiś czas, no ale może już trochę łatwiej będzie mi się przemieszczać. Choć prowadzenie samochodu nie sprawia już żadnego problemu, a wręcz daje mi dużo przyjemności. Odwożę i przywożę Mo, zabieram ją na różne zajęcia, kto by pomyślał, że zostanę takim motorhead, bo prawko mam dopiero od trzech lat – od 14 lutego, zdałam za pierwszym razem, oczywiście:D

Jadę zaraz zatem po Mo, dziś mamy pancake Tuesday, bo wczoraj nie zdążyłyśmy w powodzi zajęć i sesji. Będziemy smażyć naleśniki, które będziemy jeść z bitą śmietaną i truskawkami. Jak Rybeńka pisze – uwielbiam tradycję i rytuały, ale przyjaźnimy się dość luźno i nie czuję, żebym musiała ograniczać swoją wyobraźnię w tym, jak je zinterpretuję.

I proszę mi tutaj nie dyskutować z faktami😄

Bosz LEJE.

Rząd przestał nadawać nazwy sztormom, bo leje bez przerwy, żyjemy w jednym długim sztormie.

Czy to już ta zmiana klimatyczna??? Podobno w Irlandii będzie jeszcze bardziej lało, obliczyli, że 1/5 Irlandii znajdzie się pod wodą, ale teraz nietrudno mi to sobie wyobrazić, a to, czego nie mogę sobie wyobrazić to że może JESZCZE BARDZIEJ lać. Leje, leje, leje, siąpi, pada, naprawdę ciurka z nieba od trzech miesięcy, ja wiem, że wam tu słońce i morze zapodaję, ale to ściema – tak naprawdę leje od listopada.

Tym bardziej się cieszę, że sprawa dachu załatwiona. Przyszedł pan imigrant. ale lokalny – właśnie kupił dom w naszej dzielni i tak go znalazłam na guglu, zrobił co trzeba, to znaczy wyciągnął obsuniętą dachówkę i zamontował nową, oraz membranę pod sporą połacią dachu, zabrało mu wszystko może z godzinę, łącznie z oględzinami całego dachu, a wziął 150 euro. No kamień z serca, a ja już opłakiwałam tysiąc euraków z mojego zwrotu podatku, bo wiadomo, że naprawa dachu to koszty. A że leje całymi dniami, wkrótce będziemy wiedzieć, czy pan jest dobrym fachowcem czy do kitu. Intuicja mówi mi, że dobrym.

Klient dalej przychodzi. Powiem wam tak – nie jest to łatwa sprawa, przychodzi do mnie człowiek, co ma ciężkie życie, a ja czuję się jak nieopierzony kurczak, nic nie wiem i niczego nie jestem pewna, czy powinnam coś powiedzieć, czy raczej milczeć, teraz, czy później, czy za dużo, czy za mocno, i tak dalej, boże nie wiem nic! A jak coś powiem, to czasem czuję, że jak grzywką o beton. No ale cóż. Wiem, że tak jest na początku, ale jest to trudne uczucie:D W domu zanurzam się w literaturze, żeby się trochę pokrzepić i podeprzeć. Superwizorka na szczęście mocno trzyma mnie za fraki, jak mi nóżka wyjdzie z linii, to ją mi odrąbuje, tfu nadeptuje, tfu, sugeruje, żeby cofnąć.

Mo chora siedzi ze mną w domu. Ale jest taka osłabiona, że tylko na górze u siebie w pokoju szydełkuje i ogląda swoje anime, nie zmuszam ją do niczego, zrobiłam jej tylko rosołek na zdrowienie.

Mnie noga już zupełnie nie boli i nie puchnie, już tylko swędzi.

Dalej czytam to samo, bo NICZEGO NIE MOGĘ SKOŃCZYĆ, a zaczęłam nowe (facepalm).

W sobotę mam zajęcia, już sie cieszę.