Nowy dzień. Mo dalej w domu, bo przecież ma ferie;D

Rano przejrzałam wszystkie referencje i wcisnęłam bibliografię we właściwe ramy. Jeszcze tylko abstrakt, ostatnie konsultacje z promotorką, ostatnie czytanie. 52 strony. Sterroryzowałam męża, ziewa ale czyta.

Przyszedł pan, skosił trawę, jednak mam piękny ogród. Róża z ukradzionej gałązki rozrasta się jak wariatka, proszę:

Cieszę się jak głupia, bo to róża która wyrosła z jednej gałązki, którą ukradłam sprzed frontowych drzwi na Emmet road, wsadziłam do ziemi, czary-mary i mam swoją!

Wczoraj było naprawianie szopy, mistrzowie prowizorki;D Szopa od 8 lat straszy zawaleniem, a my na ślinę i sznurek, przykrywamy lidlową plandeką, i voila! Tak mi się jakoś z Polską skojarzyła, bo kamieni kupa też jest. Można? Można!

Trawa skoszona, widać, że długo nie była koszona, bo żółta. Ale odrośnie.

A poza tym pisałam o prawicowcach protestujacych koło szkoły mojej córki przeciw tym groźnym uchodźcom? Wiecie, ci biedni tubylcy najechani przez niebezpiecznych islamistów, walczący w obronie dzieci i tak dalej, wszyscy znamy to szambo które się obecnie wylewa z socjali w Polsce, w Niemczech i w Irlandii też (może trochę mniej). No i właśnie w piątek jeden z tych protestujących ‚concerned citizens’, sól i chleb tej ziemi, zaatakował nożem ojca jednego z uczniów naszej szkoły, wyzywając go od bloody foreigners. Pisałam wcześniej o tym, jak jeden rodzic czarnego chłopca z klasy Mo pisał na grupce klasowej, że jego żona odprowadza dzieci do szkoły i się boi, klasowe mamy się skrzyknęły i zaczęły się umawiać na wspólne chodzenie do szkoły. (Kurcze, muszę przyznać, że klasę mamy fajną, z niektórymi znamy się z jeszcze z lewackiej działalności, marszów równości, demonstracji pro-choice i przeciw wojnie w Gazie.)

A wczoraj Irlandczyk z dziada pradziada, Evan Fitzgerald, kupił sobie broń w darknecie i zaczął strzelać w centrum handlowym w Carlow.

Tydzień temu biały Brytyjczyk wjechał samochodem w świętujący tłum w Liverpoolu, 27 ludzi znalazło się w szpitalu.

Kto sieje wiatr zbiera burzę.

No i co tu dużo pisać – cieszę się, że mieszkam w Irl.

No i ten cały solidaryzm społeczny Pisu wyparuje za dwa lata, jak się PIS zblatuje z Konfą i powstanie dla mnie najgorszy ze światów: neo-liberalizm gospodarczy z religijnym konserwatyzmem światopoglądowym. Anty UE i anty kobiecy zamordyzm. Plus fascynacja bronią, prywatna służba zdrowia, prywatne studia, religia w szkołach, matura z patriotycznego sHITu.

Podobno religijnośc i konserwatyzm pokrywa się z poczuciem zagrożenia, więc na razie nie widać możliwości odwrócenia prądu.

Ale trzeba robić swoje, chronić to światełko w czasach ciemności.

Wczoraj przemknęło, dzisiaj pędzi na ostatnich poprawkach zasugerowanych przez moją super-superwizorkę, czyli promotorkę. Dziś czytam te 50 stron, momentami już nie wiem, czy to ma sens.

Pan od koszenia nie przybył, co się umawiał, to zaczynało lać. Czekamy.

Słyszałam, że zagranica wybierze prezydenta Polakom, trza się więc wybrać, żeby był właściwy. Czyli oczywiście ten, co ja chcę;D Namówiłam do głosowania Mi, który od zawsze siedzi w kibolskich klimatach, zna ten kod kulturowy i pewne osoby.

Zadziwiająco dobrze śpię, oczywiście bez tabletek, w snach podróże, walizki, przyjaciele, wyprawy, coś mi się do tych walizek nie mieści, ale podróży nie przerywam.

Mi bierze dziś Mo na wycieczkę do parku i komisji do głosowania, cobym miała wolną głowę, bo inaczej ten potwór pakuje mi się do łóżka z całym swoim szydełkowym majdanem. (Czy wiecie, że dzieci są jedyną grupą wiekową o której można obecnie powiedzieć, że się jej nie lubi i jest to społecznei akceptowane? To może nie ma ageizmu, ale jest dziecizm – bo przecież nikt otwarcie nie powie ‚nie lubię starych ludzi’? Tak mnie to zaciekawiło, może warto pogrzebać głębiej).

Wieczorem przejadę się ja.

Moje dziecko poszło do szkoły! Jeden dzień, sukces miesiąca!

Oczywiście w przyszłym tygodniu ma mid-term break, o czym się dowiedziałam wczoraj.

Ręce mi opadają, czy to dziecko może zdawać maturę z szydełkowania?? Ale cóż, mamy przynajmniej szczęście że ja pracuję teraz z domu – w przyszłym tygodniu rady egzaminacyjne ONLINE, kocham postęp technologiczny! Mi też dwa-trzy dni z domu.

Dzień ciepły, ale wilgotny. Clammy, jak tutaj mówią. (Pogoda w Irl, jak nie leje, dzieli się na crisp – słońce ale piździ, ulubiona pogoda tubylców, i clammy – nie ma słońca, ale nie piździ).

A wieczorem idziemy świętować 26 lat mojego syna, wreszcie, prawie po miesiącu od urodzin. Tym razem do tajskiej restauracji.

Poza tym czerwiec, więc wjechało mi uczulenie na pełnej.

A takie róże u sąsiada wczoraj pstryknelam:

Syn mówi, że będzie dobrze, bukmacherzy stawiają na Trz:

Może postawię 500 e? 😁

A jednak maj.

Jak przestaje padać, to nawet jest ładnie.

Mo lepiej, choć w nocy bolało ją ucho i znowu z nią spałam przez chwilę. Ale byłyśmy dziś w Asthma Clinic na dorocznym badaniu, wszystko dobrze, mimo, że Mo chora, pani doktor jest zadowolona.

Rano Promotorka pochwaliła moją pracę, jeszcze tylko ostatnie poprawki. Powiedziała, że ‚jest bardzo oryginalna’, hehe. Nawet, gdybym złożyła ją w takim stanie, jak teraz, to raczej zdam, więc luz. Nanananana. Oczywiście oceniał będzie kto inny, więc do końca niczego nie można być pewnym.

Wyliczyli mi zwrot podatku, nanananana, wystarczy mi na rok szkolenia klinicznego, co oczywiście również przyjęłam z ulgą. Już kombinowałam jaki kredyt wziąć, skąd pożyczyć i kogo oskubać. Wychodzi na to, że jestem wariatem, który każdą dodatkową kasę ładuję w edukację, no ale niektórzy kupują samochody, inni jeżdżą po świecie – każdy ma jakąś szajbę przecież.

Przyszło lustro do ogrodu, muszę zmolestować Mi, żeby powiesił.

Nie mam stołu na garden party.

Ani parasola! Może nie będzie padać, hahahaha. (Już to widzę).

Mi powiesił, jeszcze nie jest ok, za bardzo wygląda jak nówka sztuka nie śmigana, ale bluszcz obluszczy i będzie gites.

Siedzimy.

Mo szydełkuje w moim łóżku, a gdzieżby, zupełnie ją to pochłonęło. Wczoraj szydełkowałyśmy pół dnia, więc wieczorem zrobiłam sobie kąpiel, a ta o 22 zrobiła mi aferę i ryczy, że przecież zawsze wieczorem szydełkujemy razem. Na zdjeciu widać brudny rękaw bluzy, wszystkie bluzy i spodnie ma poplamione farbami i klejami, na moje marudzenie mówi ‚who cares?’.

To białe z tyłu to kominek w naszej sypialni, a raczej otwór kominkowy zamknięty, bo te domy były tak ogrzewane i teraz mamy trzy kominki w trzech pokojach;D W nowo budowanych domach już nie wolno instalować kominków, nad czym wielu Irlandczyków boleje. A ja się boję czadu i nigdy nie rozpalamy, nawet w dużym pokoju, gdzie nie mamy zamkniętego, ale musiałby nam kominiarz zrobić przegląd, pewno trzeba coś tam w środku wymienić, jakiś przewód czy inne cholerstwo, a kasa zawsze jest potrzebna na co innego, jak to zwykle bywa. Ale mam plany:)

Dzisiaj zrobiłam podatki. Taki irlandzki pit, jeśli ktoś miał jakieś wydatki na edukcję lub zdrowie to państwo część mu oddaje, więc trzeba zbierać rachunki od dentysty i lekarza. Jest prawie czerwiec, mierzyłam się z tym od stycznia.

Obejrzeliśmy Eternautę na Netfl, bardzo polecam. Po pierwsze, niesamowity argentyński serial, po drugie jego niesamowita historia. Został zrobiony na podstwie kultowej graficznej powieści Héctora Germán Oesterhelda, człowieka, który krytykował prawicową krwawą dyktaturę w Argentynie, wstąpił do lewckiego ruchu oporu, zresztą razem ze swoimi czterema córkami ukrywał się parę lat, ale wszyscy zostali porwani i zaginęli. Zamordowani przez huntę wojskową, która rozprawiała się z peronistami i lewakami. Myślę, że trzeba być świadomym takich rzeczy, że się działy i że mogą się dziać. Chciałabym pojechać do Argentyny i Chile, Brazylia trochę mniej, mam dużo studentów z Brazylii, którzy mówią mi że jest tam bardzo niebezpiecznie.

A u nas w domu zandbergiści i biejaci w tę niedzielę głosują na demokrację.

Jutro rano spotkanie z promotorką, potem tydzień na ostatnie poprawki, więc jeszcze zwolnić nie mogę. Ale oddech złapany.

Czlowiek, który odda 50 stron pisaniny ma chyba jakąś super power. Dziś sadziłam kwiatki w strugach deszczu, who cares? Walnełam ostatnie ogryzki w pracy i pół dnia chodziłam po domu z poczuciem, co by tu jeszcze machnac? Posprzatalam szafke z przyprawami;)

A może to dlatego, ze sie wyspałam? 8 godzin jak w morde strzelił, bez tabletek, ale to cudne uczucie!

Mo znowu chora. Niby tylko katar, ale od ucha do ucha, a teraz jeszcze ‚brwi ją bolą’, czyli zatoki. Oczywiście wyrzuty sumienia, że ją zaniedbałam przez tę pracę, nie wciskałam warzyw, nie pilnowałam snu, teraz będę jak maszyna, jak robotmama, pięc porcji warzyw dziennie, 10 godzin snu, bez wykrętów, nie ma to tamto. Ona nawet nie ma złej diety, kurcze blade, inne dzieci jedzą fast foody na śniadanie, obiad i kolację kurczęta blade i nie chorują, nie wiem co tu nie działa. Jest pod kontrolą poradni z powodu astmy i wszystkie badania wychodzą dobre, ale choruje częściej niż inne dzieciory. I tak często kończą się nasze weekend – jak wreszcie mam chwilę oddechu i czas, to bachor chory, albo samochód walnięty, albo leje i piździ;) A wracam do kieratu i baj baj szalone wyprawy.

Dopiero co dwa tygodnie temu siedziała w domu cztery dni, potem nie puściłam jej na szkolny basen w poniedziałek, więc była w szkole całe 4.5 dnia, a wczoraj katar po sam czubek nosa. W nocy pojękiwanie, które mnie skutecznie wybudzało, jeszcze nasłuchiwałam czy to przez sen, czy już płacze no i w końcu po 1 wstałam, a ona biedna już cicho szlochała w łóżku, bo przypadkowo wylała herbatę. Zmieniłam pościel i położyłam się koło niej, zasnęła w pół minuty, a ja ku swojemu zdziwieniu też. Zawsze jestem zdziwiona, jak ten radar rodzicielski działa, nie mogę spać jak moje dziecko w drugim pokoju marudzi nawet z powodu zwykłego kataru, przytulam się do niej, ona do mnie i nagle wszystko jest dobrze, nawet jak nie jest, i zasypiamy.

No i jeszcze muszę napisać, Jamama nie słuchaj, że przez ostatnie parę dni wspomagałam się tabletkami na sen, niewiele, niby mikroskopijne ilości, często jedna druga z jednej czwartej, no bo musiałam przecież skończyć to pisanie, a do tego przecież u mnie w pracy też koniec roku i to i tamto i siamto i czterdzieści esejów i prezentacji do sprawdzenie, i osiem licencjatów, więc stres a nie mogłam sobie pozwolić na niespanie. Ale już wczoraj leżałam, leżałam i słuchałam pojękiwania i nie mogłam zasnąć. Wracam do metod naturalnych;)

Ale jest dobrze. Trzeba dać sobie czas na to, żeby być powoli teraz.

Update: już jest gorączka, czyli nie zwykły katar. No tak, wczorajsza noc nie wróżyła zwykłego kataru.

Wysłałam wczoraj, trzy minuty po północy. 50 stron, nie wiem jak to napisałam. Pierwsza wersja, jeszcze do poprawki, ale nie zaglądam tam aż do rozmowy z promo.

Dziś cały dzień bez komputera, byłam w parku z różami nad rzeką. Padał deszcz. Ale świat jest piękny!

Muszę wam napisać o cioci Mirci, która ma 95 lat i jeszcze niedawno opiekowała się ciocią Manią, która miała 97 lat, ale właśnie umarła.

Ale to nie dzisiaj.