Byliśmy nad morzem, które jak zwykle nas zaczarowało. Bałtyk potrafi być cudowny, zwłaszcza, jak się ominie najbardziej popularne rejony. Pływaliśmy codziennie w niesamowicie ciepłej wodzie, w porównaniu z morzem Irlandzkim. Bałtyckie standardy: letnie temperatury, dwukilometrowy spacer na plażę przez balsamiczny, sosnowy las, piękny piasek (bo w Irlandii plaże są najczęściej kamieniste) i zachód słońca po właściwej stronie znowu mnie urzekły.

Niecały tydzień, za krótko, jak stwierdzili wszyscy, nawet moja mama, która – wydawałoby się – mogła się zmęczyć wakacjami. Byliśmy wszyscy, pięcioro rodzieństwa przyległościami i mama, tato tylko postanowił sobie zrobić wakacje od nas i od mamy i został ze swoją ukochaną działką.

Mo po raz kolejny odnowiła więź z kuzynami, skakali, pływali, bawili się, kłócili i godzili. Fajnie było obserwować, jak uczą się być w grupie i nie zawsze dostawać to, czego chcą. Wprowadziliśmy jedną wspólną zasadę dla wszystkich: żadnych słodyczy przed obiadem! i okazało się, że połowa problemów odpadła. Nie było przepychanek i płaczów przy stoiskach z lodami/goframi/żelkami kiedy schodziliśmy z plaży, a po obiedzie zadowolone, najedzone dzieci spokojnie podchodziły do propozycji ‚teraz ciocia weźmie was wszystkich na lody’.

Przyjechały moje dzieci, a potem Mi i dostaliśmy klucz do raju.

Na trzy dni.

• 

Basen jest zaraz po lewej.

Zastanawiam się, czy jednak nie lepiej być bogatym.

Dom jak dom (trochę za duży jak na mój gust), ale ogród!

Jestem zazdrośnikiem ogrodowym.

Trzecia w nocy. W pokoju mamy zapalone światło, mama siedzi na łóżku i posiłkując się wielką lupą, skrobie coś w na karteczce.

– Mamo, co robisz?

– Wstałam i zapisuję.

– A co zapisujesz?

– Że wstałam i zapisuję.

Mama wszystko zapisuje. Najbardziej lubi liczby – waga, ciśnienie, ilość zażytych lekarstw, zawsze dokładnie odnotowuje czas pomiaru oraz czas wykonanej czynności, co do minuty. Jej matematyczne wykształcenie pozwala jej na zabawę liczbami: dodaje, mnoży, zauważa śmiesznostki, które rozśmieszają tylko matematyków, zbieżności, powtórzenia, podwojenia, tożsamości, przekształcenia. Wzory. Rytmy. Regularności.

Ale nie gardzi również krótkimi, zwięzłymi informacjami – o której wstała, co jadła, ile czasu była na spacerze, wszystko to koniecznie trzeba zapisać. Jakby rejestrowała na papierze ślady swojej egzystencji, gromadziła czarno na białym potwierdzenia, że jest, że była, twarde dowody na osobiste, indywidualne istnienie. Jej precyzja w rejestrowaniu rzeczywistości kontrastuje z potwornym bałaganem w jej pokoju, pełnym lekarstw, ciuchów, bandaży, rolek papieru toaletowego, paluszków, zasuszonych kwiatków i chusteczek, stosów pogniecionych, na wpół zużytych, porwanych, zrolowanych, pomiętych chusteczek higienicznych.

A może to wyraz tego samego pragnienia zatrzymania rzeczywistości, wszystkich ulotnych śladów egzystencji, nawet tak efemerycznych, jak zużyta chusteczka higieniczna.

Niedługo przylatują dzieci. Czekam.

Zamykam oczy o północy i otwieram o dziewiątej rano.

I tak co noc, od kiedy przyjechałam do rodziców. Jakby w głowie wyłączał mi się taki bezpiecznik, który normalnie cały czas jest na czuwaniu. Jakby moje ciało szło lulu o dwunastej, bo za ścianą jest mama i tato.

Nigdy tak dobrze nie spałam. Od trzydziestu lat tak dobrze nie spałam. Jakby ta mama, którą się w dzień cały czas opiekuję, bo jest już taka nieporadna, na wpół ślepa i trzy razy wolniejsza od normalnego człowieka, w nocy na powrót stawała się w mojej głowie strażniczką snu, gwarancją bezpieczeństwa, Wielką Matką czuwającą nad snem swoich dzieci. Po prostu idę spać i rano budzę się sama z uczuciem, że już się wyspałam.

Czytam książki, tak jak sobie pozwoliłam. Żulczyka Informację Zwrotną połknęłam w trzy dni, dobre czytadło z porządnym tłem społecznym, które jako socjolog cenię czasem bardziej niż fabułę. Prawie skończyłam Czułą Przewodniczkę de Barbarro, prawie, bo na koniec mnie znudziła, psychologia dyrektywna prowadzi czytelnika w pewne ciekawe obszary i zostawia go tam, rozbudzonego i zaciekawionego, dając odpowiedzi na pytania zadane w zeszły czwartek. Takie trochę oczywiste oczywistości, ale jak wiadomo przyjemnie sobie przypomnieć czasem to, co już wiemy.

Na dzień ojca kupiłam tacie Chamstwo Pobłockiego i to jest kawałek dobrej literatury faktu. Gęsty tekst, więc wolno się czyta, trzeba się skupić i w głowie zrobić miejsce na perygrynacje historyczne. Sobie do obczyzny kupiłam wreszcie Ludową Historię Polski, dla lewaków pozycja obowiązkowa, ale ją sobie zostawiam na potem. A dziś wyszłam z księgarni z Królem Twardocha, kiedyś chciałam przeczytać, a dziś wpadł mi w oko, kiedy wstąpiłam na chwilę do księgarni w trakcie jedej z naszych z mamą wycieczek do lekarza (i na lody i kawkę). Zobaczymy.

Jak przyjechałam pachniał jaśmin. Teraz pachnie lipa. To są moje zapachy. W Polsce jest ciepło, to są moje temperatury, moje ciało je pamięta i lubi. Czasem spadnie ulewny deszcz, ale przeważnie nie trzeba nosic kurtki, bluzki z długim rękawem, skarpet i spodni, jak w Irlandii (Mo wczoraj do taty – a było aż 23 stopnie Celsjusza – ‚tato, a kiedy znowu będzie nice and cold?). W Polsce znowu jestem dzieckiem.

Siedzimy sobie z mamcią w domu (bo straszne upały) i się opiekuję. Opiekowanie się staruszkami to bajka, mamcia sobie drzemie, a ja czytam książkę. Opiekowanie się niemowlakami i dziećmi jest stanowczo przereklamowane, staruszki nie drą ryja jak się obudzą, nie trzeba za nimi biegać i wymyślać atrakcji, nie trzeba odpowiadać na 100 pytań, dać sobie malować paznokcie/włosy/oczy/ręce, przyklejać brokat, robić lampion z kartonu i tak dalej.

Wieczorem mam wychodne, bo tato wraca z działki, a mama idzie spać.

Byłam w teatrze! Dostałam od przyjaciółki bilet na galę Przeglądu Piosenki Aktorskiej w reżyserii Klaty. Byłam zachwycona i nie wiem, czy dlatego, że rzeczywiście było takie dobre, czy dlatego, że nie byłam w teatrze prawie dwa lata. Tęskniłam bardzo.

Chodzę na spacery z mamą, pół godziny wokół bloku, a po południu sama do parku i na kawkę i pogaduchy. Byłam na imprezie. Czytam książki. I gadam.

W Polsce pięknie pachnie. Przez ostatni tydzień (prawie) chodziłam i wąchałam, jaśmin, akacja i wiewiemco, ale piękne. Dopóki mogłam, bo dziś zaczęło się uczulenie.

Co chwila mam wyrzuty sumienia, że mam taki luz, a tam w Irl, akurat jak wyjechałam, ognisko korony w klasie Mo, dzieci zostały wysłane do domu na kwarantanne, a do tego wszystkiego przyplątała się grypa żołądkowa (bo pierwszy test nie wykazał covida). A zatem Mo nie chodzi do szkoły, na szczęście lepiej się czuje, ale marudziła tacie ostro przez pierwsze dni – budziła go w nocy, żeby brzuszek masował.

Niestety, wróciły mi objawy RZS, bo przez ciążę odstawiłam dietę – bałam się niedoborów i nie czułam co mi szkodzi (ciąża obniża reaktywność, więc również łagodzi objawy). Siostra mi znalazła podobno fantastyczną dietetyczkę, z podejściem naukowym, specjalizującą się w leczeniu chorób autoimmuno dietą. Potwornie droga, ale liczę, że sobie poradzi z ustawieniem diety uwzględniając wszystkie moje wariactwa (nie jem mięsa). Po pierwszych konsultacjach nabrałam do niej dużego zaufania, teraz czekam na rozpisanie diety.

Faith (lat 7) leniwie buja się na huśtawce w ogrodzie, Mo (lat 5 i pół) jej z zapałem asystuje. Jest ciepłe, letnie popołudnie, siedzimy w ogrodzie, ja robię na drutach, a Faith wyraźnie chce ze mną sobie pokonwersować.

Faith (wskazując na okno):

– A czy to pokój twojego syna?

– Tak.

– Ale on już jest dorosły. I ma dziewczyne. I się CAŁUJĄ. I się kąpią razem i on widzi jej pisię a ona jego siusiaka. – Mo też chce brać udział w rozmowie.

Ja (lat 46): Opada mi szczęka.

– Mo, a skąd wiesz?

– Bo ja robiłam siusiu, a oni się kąpali. I widziałam. Naprawdę! (trochę nie chce mi się wierzyć, że widziała, ale na pewno wie, że się kąpią razem).

Faith: – A mój brat to ma 13 lat i też ma dziewczynę.

Ja: – I też się całują?

– Nie, ale coś innego robią.

-A co?

-Nie mogę głośno powiedzieć, bo to brzydkie. Zaczyna się na s…

Widzi, że się nie domyślam, a tak bardzo chce, żebym się dowiedziała:

-Mogę powiedzieć Mo na ucho.

Woła Mo i coś jej szepcze. Mo z powrotem przybiega do mnie, przykłada twarz do mojego ucha i mówi:

-Seks. – i się śmieje. Po chwili obie się śmieją.

-I jeszcze robią języczki, o tak! – dodaje Faith pokazując językiem jak to się robi.

Teraz chichoczą już na całego.

W piątek po szkole powiedziałam Mo, że wyjeżdżam.

Trochę sobie popłakała, ale w sumie przyjeła to nadzwyczaj spokojnie. Może dlatego, że Mi zaraz zaczał czarować jakie to fantastyczne rzeczy będą z tatkiem robić, a mama nie będzie mogła (i będziemy chodzić do galerii na ciasteczko i wysyłać mamie zdjęcia, jakie pyszne ciasteczko jemy!). A może jeszcze to przerabia.

Zarezerwowałam sobie cały weekend dla niej, żebyśmy się wyprzytulały na zaś, a nie było to trudne, bo i tak leżałam cały piątek w łóżku. Przez całe dwa dni do tego nie wróciła, chciałam ją nawet troszkę sprawdzić (dziś w ogrodzie: Mo, to będziesz podlewać kwiatuszki mamy, jak mnie nie będzie? Będziesz tacie przypominać, bo wiesz, że on zawsze zapomina!), ale wydawała się pogodzona z sytuacją.

Dopiero wieczorem, przy czytaniu bajeczki, robiła się powoli jakaś zła. (Dygresja: ja pilnuję mycia i czytam do snu, a potem jeszcze Mi buja i śpiewa piosenkę, taki mamy długi wieczorny rytuał). Czytam więc tę bajeczkę (którą Mo dobrze zna, bo czytamy ją po raz setny), a ona w trakcie zaczyna śpiewać. Proszę, żeby przestała, bo wie, że tego nie lubię – rozmawiałyśmy o tym nie raz, że ja nie jestem bajką z telewizji, której nie przeszkadza, jak w tym samym czasie ktoś śpiewa, mówi, wychodzi do innego pokoju czy robi kupę. Mo nie przestaje, więc zaczynam czytać coraz ciszej i ciszej, taki sobie sposób kiedyś wymyśliłam. Zaczyna płakać i każe mi wrócić do tych stron, które przeczytałam bardzo cicho. Nie zgadzam się i czytam dalej. Ryczy już całkiem głośno, cały czas. Czytam dalej, ale też ją przytulam, a ona ryczy i ryczy. Specjalnie chciała mnie zdenerwować, albo stworzyć okazję, żeby się wypłakać. Kończę czytać, przychodzi Mi, przejmuje ją i Mo się uspokaja. I dopiero do mnie dotarło, że chciała się ze mną pokłócić, chciała pokazać, jaka jest zła.

Ale oprócz tego spędziłyśmy bardzo fajne dwa dni.

Wszystkie prace domowe rozgrzebane, a ja nie mam siły wstać z łóżka, leżę i rozmyślam ‚covid-nie covid?’. (dygresja: ach, jak to cudownie być mamą dużych dzieci i do tego na urlopie, można sobie pochorować luksusowo! w łóżku! leżąc i czytając! hmm, może jednak dobrze, że nie mam więcej dzieci?).

Na razie objawy to zupełny brak sił i okropny ból mięśni, czyli na dwoje babka wróżyła, nie przejełabym się tym wcale, gdyby nie to, że lot do Polski mam za pięć dni.

A wczoraj pomalowałam białą ścianę, dwa razy, bo raz resztką starej farby, która nie starczyła na całą ścianę, ale pomyślałam sobie, że białe to białe, nie ma co szaleć i trzeba być ekologicznym (wiecie ile się wylewa niezużytych farb?? nie mam siły szukać danych, ale dużo), ale się okazało, że biel ma wiele odcieni i ściana wyszła w ciapki, jakby budowlańcy dopiero ją zaszpachlowali, więc musiałam nową całą puszkę kupić i jeszcze raz jechać i marnować kolejny dzień, choć to tylko jedna ściana. Jak pojechałam po jedną puszkę, to wróciłam z dwoma, bo w sklepie przypomniało się mi, że meble ogrodowe potrzebują farby, więc umyłam również stoliki i krzesła i zdarłam stary lakier, a potem jeszcze przejrzałam część rysunków Mo (potrzebuję osobnego pokoju na jej dzieła sztuki, bo produkuje je szybciej niż Warhol).

Ale dziś straszy mnie nieskończony front robót, a ja oddaję się czczym dywagacjom.

No dobra, czytam też książkę, DRUGĄ od początku urlopu, więc sukces, niedługo zacznę się chwalić stosikami;D Pierwsza książka to taka trochę popularno-naukowa, czyli nie do końca sie liczy (o społeczno-ekonomicznych czynnikach depresji, fajne czytadło, choć nie odkrywcze), ale teraz mam prawdziwą beletrystykę: podobno hiszpańska Anna Karenina (albo Wojna i Pokój, nie wiem jeszcze, nie skończyłam), pożyczona przez Moją Ulubioną Sąsiadkę. Nie wiem, jak przebrnę:)

Już tylko tydzień do wyjazdu i zaczynam tęsknić za Mo. Ona jeszcze nie wie, że nie będziemy się widziały przez miesiąc, ale ja wiem i jest mi smutno. Jakoś tak się stało, że z Mo skończyłam na jakiejś wersji ‚rodzicielstwa bliskości’, ale bez ideologii: po prostu jest nam tak wygodniej, łatwiej i przyjemniej. W rezultacie Mo ciągle z nami śpi w jednym łóżku, mam nadzieję, że was to nie szokuje tak bardzo, jak mnie szokuje wyeskpediowanie malutkiego dziecka (często paromiesięcznego) do własnego pokoju i ‚sleep training’. Jest to dla mnie tak nienaturalne, tak okrutne i przeciwne wszyskim moim obecnym instynktom, że nie chce mi się wierzyć, że jest normą i ideałem w krajach anglosaskich (mam wrażenie, że przodują w tym Amerykanie, choć mogę się mylić). Ludzie zachodu zaprawdę mają dziwne podejście do wychowywania dzieci, nawet tu nie skomentuję wysyłania pięciolatków (!) do szkoły z internatem. Koniec dygresji.

Będzie mi bardzo brakowało tego małego sapiącego ciałka koło mnie, które jakoś zawsze pachnie truskawkami i czekoladką i które mogę sobie powąchać, kiedy mi smutno i nie mogę spać. A i jej będzie smutno.

Może to niepokój ze względu na zbliżający się wyjazd, kiedy po raz PIERWSZY zostawię Mo samą na dłużej niż parę godzin, a może jest to związane z przyjaciółmi (moją ulubioną sąsiadką), którzy właśnie wylądowali z dzieckiem w szpitalu i czekają na diagnozę epilepsji. I ten świat szpitalny jest tak daleko od naszego codziennego życia, a tak niestety blisko.

Ideologia pracy nie chce mnie opuścić nawet na urlopie i dnie spędzam na odhaczaniu spraw z ‚notesika dręczyciela’. Wczoraj posprzątałam dwie szafki w kuchni i zabawki Mo (nawet się nie zorientowała!), a była to praca katorżnicza, bo wymagała setek małych decyzji co zostawiamy, co wywalamy, co chowamy, a jak wiadomo mózg się najbardziej męczy decyzjami. Dziś pomalowałam jedną ścianę w czarnym pokoju, akurat tę jedyną białą, bo wylałam na nią kawę:) Jutro maluję czarne.

Odkryłam kolejną przyjemność, która mieści się w moje ulubionej kategorii ‚przyjemne z pożytecznym’: malowanie ścian (sortowanie obrazków, układanie książek, przeglądanie apteczki, porządkowanie przypraw itd) i słuchanie podcastów z psychologii (nie wiem dlaczego psychologia tutaj najlepiej wchodzi, może po prostu muszę poszukać dobrych z polityki międzynarodowej/socjologii/sztuki? ktoś może coś polecić?). Muszę jeszcze ogarnąć papiery pracowe, książki, rysunki dzieła sztuki Mo. I to by było na tyle przed wyjazdem.

Adek się dostał na magisterkę do Bonn, czyli tak, jak najbardziej chciał. Mówi, że uniwerek jeden z najlepszych z matmy w Europie. Dwa lata, tylko 200 euro opłata wpisowa, 240 e za pokoj w akademiku (w Irl pobudowali luksusowe akademiki przed pandemią, za które się płaci 1000 e miesięcznie!), studia za darmo, piękna lokalizacja, miasteczko studenckie, no i Niemcy! Duża szansa dla niego. Ma już odłożone trochę oszczędności, powinno mu starczyć na pierwsze pół roku.

Ale ja się najbardziej cieszę z innego powodu. Mojemu synowi przyda się trochę niemieckiej praktyczności, porządku, wstawania rano i dyscypliny. Nie będzie mieszkał z rodzicami (hurra!), czyli będzie musiał sobie poradzić w wielkim świecie, ale najważniejsze, że również i w małym świecie. Musi nauczyć się ogarniać codzienność: pranie, gotowanie, sprzątanie i wynoszenie śmieci. I to nie my będziemy się z nim o to codziennie przepychać:D (tralalala).

Będzie to również test dla jego związku z Renią, bo ona z kolei jedzie do Belfastu. Ale tylko na rok, czyli w przyszłym roku już by mogła w Niemczech zamieszkać, jakby dalej planowali życie razem, choć wiem, że są młodzi, więc się nie przywiązuję do tej myśli (choć bardzo ją lubię).

Bardzo się także cieszę, że nie jedzie do tych okropnych Angoli, jakoś po ostatnich historiach Brexitowych, zatrzymywaniu i deportacji tysięcy obywateli UE przestałam ich darzyć sympatią. A może za bardzo nasiąknęłam już irlandzkością, bo stosunek Irlandczyków do UK jest taki, jak Polaków do Rosji i Niemiec. Tylko bardziej. Byli pod okupacją przez 800 lat i prawie zupełnie stracili swój język. (Jak to łatwo nasiąknąc nacjonalizmem – muszę się pilnować, bo jeszcze się skończy tak, że się do Irish National Party zapiszę).

Coś tak czuję, że Adek już do mieszkania z nami nie wróci. Cieszę się. Niech podbija wielki świat na własny rachunek (i sprząta swój własny bałagan).