Omatkojedyna, wygląda na to, że sama się uszczęśliwiłam za jakieś własne grzechy.

Zaraz idziemy do teatru, tym razem Irlandzki BÁN luźno oparty na sztuce Lorki. Sekrety rodzinne, cztery siostry, dramy i dylematy, czy mówić, czy zachować dobre relacje, a raczej czy da się być szczerym w rodzinie, czyli dobra rozkminka. Brzmi zachęcająco, tym razem to Abbey theatre, w którym nie pamiętam, czy byłam kiedyś? chyba byłam.

Problem w tym, że jestem okropnie zmęczona, bowiem pobudka dziś o piątej, łeb nawala bo wczoraj zasnęłam późno, jak już od paru dni, zasypiam późno, wstaję wcześnie, nie mam czasu przerobić myśli kłębiących się w głowie po wieczornych dyskusjach, te nocne wykłady i ranne zajęcia mnie wykończą. A do tego zimno się bardzo zrobiło, więc dziś marzę tylko o posiedzeniu z książeczką i może grzanym winem i wzięłabym ciepłą kąpiel i poszła bym wcześnie spać, takie oto mieszczeńskie mam marzenia.

A tu teatr czeka. I nie tylko, bo jutro znowu zajęcia od 9 do 17 a po zajęciach – tadadada! oczywiście, bo jakżeby nie – idę na kolejną sztukę, tym razem polską. I w niedzielę powtorka.

Prawdę mówiąć jak o tym myślę, to nienienienie, robi mi się coś na nie, najchętniej to zasnęłabym na zimę i obudziła się na wiosnę i wtedy mogę iść i szaleć, założę różowe spodnie i okulary i heja na imprezę do rana.

Żyć już nie chciala, choc do teatru chadzala,

Bo się nie wysypiala.

Ale cóż, nie ma lekko, kultura nie czeka.

Pani z muzyki jest kwaśna.

Zapomniałyśmy zeszytu z nutami i Mo całą drogę bardzo się denerwowała, w końcu powiedziała mi, że pani z muzyki jest kwaśna. A jak ona, Mo, nie będzie miała nut, to będzie jeszcze kwaśniejsza niż zwykle. Zgodziłam się zatem pójść do pani przed jej lekcją i się pokajać i rzeczywiście, okazało się, że pani wygląda jak cytryna, jest młoda i taka skrzywiona! (A może po prostu przestraszona? Niepewna siebie?)

Mo u pani, a ja siedzę kawce, trzeciej dzisiaj (wczesniej jedna w milym towarzystwie, pozdrawiam!), przeglądam notatki do wykładu z polityki społecznej, który mam wieczorem.

(Aaaa, wieczorne zajęcia, ratunku! Kończę o 21.30 i jestem jeszcze nakręcona jak mały samochodzik co najmniej przez dwie-trzy godziny, wczoraj nie mogłam zasnąć do pierwszej, a dziś oczywiście w szkole od samego rana).

Myślę sobie, że też byłam taką kwaśną panią, kiedyś, na samym początku mojej przygody ze szkołą – brałam wszystko poważnie i uważałam, że tak powinno być. Nauczyciel/wykładowca ma zawsze racje i wszyscy mają się go słuchać. Przez chwilę byłam idealnym wytworem polskiego szkolnictwa. Stało się to zaraz po tym, jak dostałam od życia mocno po tyłku i postanowiłam,  ze jednak nie zostanę wiecznym buntownikiem. Zidentyfikowałam się z moim okrutnym superego, jak by powiedzieli psychoanale. (Kto oglądał Psychozę Hitchcocka pamięta postać mamusi głównego bohatera, rezydującej na samej górze w fotelu inwalidzkim – ucieleśnienie okrutnego superego).

Dziś wiem, że kwaśniepanieństwo było związane z moją niepewnością, strachem, przerażeniem, że studenci odkryją pokłady mojej ignorancji. Również oczywiście z językiem angielskim, bo nawet w normalnych warunkach, czyli w rodzinnym języku jak najbardziej polskim notorycznie mi się zdarza spalić puentę, a po angielsku nikt nawet by się nie zorientował, że właśnie powiedziałam jakiś żart.

Ale, na szczęście moje i moich studentów, jakoś mi to minęło, może moja ignorancja się zmniejszyła, a może dałam sobie więcej luzu, a może po prostu wyciągnęłam ten kij com go miała wiadomo gdzie;D i zdetronizowałam potworną mamusię.

Cały dzień słońce, wali oślepiająco po oczach i lusterkach. Ciepło. Nie wieje. Człowiek aż zapomniał, że jeszcze parę dni temu wyrywało drzewa z korzeniami, siekło deszczem po oczach i przewracało rower.

Mi kupił kolejne bilety na niedzielę. W ten sposób idę do teatru w piątek, sobotę i niedzielę. Nie wiem, czy nie przedawkuję sztuki, no ale raz w roku jest taki festiwal, a duszę trzeba czymś karmić. Jeszcze mi się przypomniał Fringe, to taka młodsza siostra DTF, ale zawsze o niej pamiętam za późno, myślę sobie, że jest po DFT, a ona kończy się tuż przed. A może być ciekawszy, na pewno jest bardziej eksperymentalny. Ona czy on? Płcie mi się plątają,  i taki jest właśnie Fringe.

Co jeszcze karmi duszę? Pływanie w zimnym morzu.

Spacery, najchętniej dalekie.

Sen i sny.

Czytanie, ale nie wszystkiego.

Wieczorne rozmowy z moim dzieckiem (no ja jestem dobra z matmy! Dzisiaj mieliśmy 15 minut na 18 pytań, takie piętrowe dodawanie i odejmowanie i miałam tylko 2 źle! Bo mnie różowy gołąb rozproszył na końcu, myślałam sobie i popatrzyłam przez okno, żeby wiecej pomyśleć, a tam na dachu siedział różowy gołąb i się zdekoncentrowalam. Bo był taki trochę filoletowy też, i taki brudno różowy trochę).

W niedzielę teatr. Udało nam się sprzedać dziecko do koleżanki, wsiedliśmy do samochodu i poczuliśmy zew wolności. Przed przedstawieniem przeszliśmy się przez turystyczną część D, spacerkiem wzdłuż Liffey, potem skręciliśmy gdzieś koło Temple Bar, Grafton, Dawson, i naokoło TCD, żeby wejść na kampus wejściem północnym, od Pearse Street.

Sztuka była w moim ulubionym teatrze, nie żadne Gaiety ze skaczącymi dziewczynkami z zielonymi koniczynkami, ani narodowe Abbey, tylko studencki Beckett, czysta, teatralna forma bez żadnych uładnień, ułatwień i uwygodnień. Niewygodne krzesełka, czarna widownia, czarna scena i ‚gender-neutral toilets with urinals’ które mnie zawsze rozśmieszają i o których mieliśmy krótką rozmowę przed wejściem.

Mi wraca z toalety: urynały są zaraz koło kranu do mycia rąk, myślisz, że to ok jak facet będzie sikał z fiutkiem na wierzchu, a kobieta będzie tuż obok myła ręce? Chyba może to trochę odstraszać? Ja: a może zachęcać?

Deaf Republic była dobra. Nie idealnie dobra, nie perfekcyjna, ale dobra. Bardzo porządny teatr, pełen przemyślanych pomysłów technicznych i świetnych rozwiązań scenograficznych. Może nie do końca połączyli wątki, może trochę za dużo różności reżyser chciał zmieścić, ale lepsze to niż obsesyjne łączenie wszystkiego i ograniczanie się do ogranych schematów. Wyszliśmy napełnieni sztuką prosto w kolorową Dublińską noc, nie mam pięknych zdjęć, bo pędziliśmy, żeby odebrać dziecko i położyć je spać o sensownej porze (pora niestety nie okazała się sensowna ostatecznie i Mo była bardzo niedospana dzisiaj), ale na moście się na chwilę zatrzymałam:

Napisałabym, że jesień się rozgościła, ale nie napiszę, bo to nuda i banał, choć prawda najprawdziwsza. Na podjeździe, który używamy namiętnie od kiedy kretyn nam walnął w samochód zaparkowany na ulicy, wala się kupa żółtych liści, nie wiadomo skąd. Bo przecież nie z naszej magnolii.

Dalej się gniewam na ogród i oprócz dobrego pana z kosiarką, który przychodzi co dwa tygodnie – spotkałam go przedwczoraj koło ronda, ‚będę w następny poniedziałek, to już ostatnie koszenie w tym roku’ – nie dzieje się tam NIC. Bo jestem obrażona. Zaczynamy mieć z ogrodem relację sado-maso, boli mnie jak na niego patrzę, a on z lubością rozkrzewia się i kiełkuje, rośnie, dziczeje, liany włażą na ściany, żyrafy włażą do szafy, dzikie jeżyny od sąsiada płożą się na mojej ławeczce. A tu tymczasem sadzenie tulipanów za pasem! Ostatnia ostoja mojej dumy ogrodnika, jak nie posadzę tulipanów, to znaczy, że już zupełnie na zmarnowanie wszystko.

Obiecuję (sobie) solennie, że zaraz, już, w przyszłym tygodniu nastąpi ten dzień ogrodowy. W końcu odzyskałam moje weekendy, morze wolnego czasu.

Tymczasem sprawa gabinetu dalej na tapecie. W piątek pojechałyśmy z Mo oglądać kolejny. Cena całkiem znośna (15e/za godzinę) i wygoda wynajmowania ad hoc, czyli kiedy się pojawi potrzeba, co oznacza, że nie mam na dzień dobry dodatkowych kosztów. Okolica dość dobra, dzielnica ceglanych domów nie tak daleko od centrum, właścicielka bardzo miła, ale… Bo oczywiście jest zawsze jakieś ale. Dom dwupiętrowy, podzielony na pięć-czy sześć gabinetów, toaleta, mała kuchnia w centralnym punkcie, gdzie można sobie zrobić herbatę czy pogrzać lunch. Ale mieszkanie nie remontowane od bardzo dawna, pokoje ładne, niektóre duże, ale jakby trochę zapuszczone – tu mała dziurka na dywanie, tam trochę zabrudzona sofa, stare meble, wytarte bibeloty, wszystko takie, jak tu mówią ‚shabby’ – jakby zmęczone życiem. Całe miejsce przypominało mi mieszkania, które wynajmowaliśmy na początku naszej emigracji, takie z lekko pozaciekanymi łazienkami z linoleum na podłodze, meblami z lat siedemdziesiątych i wszędobylskim zapachem wilgoci. Pokoje nazwane po słynnych terapeutach, i tak np w gabinecie Junga afrykańskie rzeźby, na ścianach sztuka, którą ludzie nazywają ‚egzotyczną’, czyli taka luźna wersja Pożegnania z Afryką. Ja się dość dobrze tam czułam, wyraźnie nie jestem przyzwyczajona do luksusów;D ale Mo, którą wzięłam na oglądanie, bo nie miałam co z nią zrobić w piątek po szkole, stwierdziła, że pokoje kojarzą jej się ze starością i jej się nie podoba. Więc chyba nie.

Ale zaczynam się stresować finansami, bo budżet mi się na razie nie spina, żeby się spiął, muszę mieć co najmniej trzech pacjentów, oczywiście prawie po kosztach, czyli stawka minimalna.

Sobota. Wczoraj wieczorem machnęłam odkurzanie całej chałupy i sprzątanie naszej sypialni (jestem jak ten facet, co zjada śniadanie na kolację:

Mi zajmie się łazienką, a ja mam luzik. To znaczy miałabym, gdybym nie obiecała dziecku wyjścia do kina, żeby być fair, skoro my idziemy jutro do teatru i sprzedajemy ją mamie najmniej lubianej koleżanki. Więc dziś zgarniam jeszcze dwójkę fanów anime i czeka mnie Demony Slayer w 4D. Już się nie mogę doczekać.

Z książek znowu utknęłam w literaturze fachowej. Ale jak to się czyta! Na przykład Seks, śmierć i superego Brittona. Omatko i córko! Książka oprócz technikaliów pracy z różnymi, powiedzmy, stanami, zawiera mnóstwo apetycznych kawałków na temat słynnych szalonych analiz kobiet z początku 20 wieku, jak Anny O, czyli Berthy Pappenheim, pierwszej na świecie pacjentki psychoanalitycznej (nie do końca, bo jeszcze psychoanalizy nie było), która potem została feministką, walczyła o prawa kobiet, założyła dom dziecka i wykradła setkę dzieci żydowskich ocalałych z pogromów w carskiej Rosji, czy Sabiny Spielrein, która w trakcie nieudanej (?) analizy została kochanką Junga.

Moj boże, środa. Nawet ładna była, po 4 godzinach wykładu i jednej superwizji świat wyglądał słonecznie i miło. Pani superwizorka mieszka w starym domku z cegły z wysokimi sufitami, no przecież oczywiście, a wokół drzewa, żółte liście i zapach palenia w kominku. Pojechałam po Mo, z nią na gimnastykę, potem do domu, a potem z powrotem do szkoly. Nie lubię tych późnych wykładów środowych, kto to widział kończyć o 21.30. Studenci też juz wykończeni, po całym dniu pracy i trzech godzinach zajęć. W klasie trzy osoby, online trochę więcej, część skorzystała z okazji i zalogowała się na zajęcia z pracy, samochodu, autobusu. Niestety, nie może tak być, bo wtedy mam czarny prostokąt i głuchy telefon.

W domu o 22, padłam i obudziłam się o 3.40, wyraźnie stresik szkolny już się wkręca. Albo co innego, bo po spotkaniu z superwizorką uświadomiłam sobie ile stracę mojej wolności. A teraz muszę mieć wakacje ustawione pół roku naprzód, nie wiem czy podoba mi się takie zero spontanu.

O siódmej jeszcze ciemno, nie cierpię wstawać w ciemnościach, nieprzytomna pod prysznic, dopiero zimna woda mnie trochę budzi. Potem trzy godziny, w tym jedna online, trochę popracowałam w biurze (white noise na uszach jest odpowiedzią na office small talk, oh yeah, w tej chwili w uszach siecze deszcz!). Potem znowu po Mo, tym razem na piano, lekcje muzyki ma bardzo blisko miejsca, gdzie mieszka moja superwizorka, czyli w pięknym starym Dublinie, domach dla bogatych ludzi, a nie budownictwa socjalnego dla plebsu takiego jak ja. (Inna sprawa, że obecnie budownictwo socjalne dla plebsu w Dublinie może kosztowac pół miliona).

Idzie ku dobremu, moje włosy powinny już urosnąć o 40 mm.

W niedzielę idę na pierwszą sztukę, podobno dobra. Nienawidzę sztampowych nudziarstw, klasycznych kawałków granych ku uciesze gawiedzi, Deaf Republic jest grana w Beckett Theatre, co sugeruje, że ma szansę być dobra. ZObaczymy. Mo sprzedaliśmy do naszej koleżanki. Jeszcze musimy ją sprzedać trzy razy, bo Mi nie wytrzymał i kupił dla nas bilety na kolejną sztukę, tym razem Theatre of the Oppressed, z którego sie szkolił. I tak idziemy do teatru w przyszły piątek, sobotę i niedzielę. Oh yeah!

A tymczasem pada. Pachnie mokrą ziemią, zbutwiałymi liśćmi i drewnem w kominku. Wracamy z miasta na rowerze z Mo, zakutane po sam czubek nosa, trasa wiedzie wzdłóż południowego kanału, a Dublin jest piękny.

Wieczorem dokańczamy oglądanie Wesela Smarzowskiego, pierwsza wersję z 2004. Wszystko dalej aktualne, rytualy, kościół, wiara, kasa, picie, pozycja spoleczna. Piękne, aż boli. Szykujemy się na drugie Wesele, ale słyszałam, że słabsze.

.

Dzień jak cukierek.

Błękity, zielenie, żółto czerwone liście na drodze. Słońce. Krystaliczne powietrze.

(Oczywiście crisp, rano siedem stopni).

Wczorajszy dzień też cukierek, ale nie potrafiłam się cieszyć, bo zawzięcie przegryzałam coś pracowego, jeszcze przeżuwania nie skończyłam, jeszcze mi chwilami kością w gardle staje, ale już lepiej. Już mogę oddychać. Do tego Mo chora, oczywiście, znowu tylko katar, ale kaszle, no i nie mogłam jej puścić do szkoły.

(Dziś już ją odwiozłam, doprawdy przesada tak chorować).

Noc z głowy, wcześniej jeszcze wieczorny wykład, gdzie mój umysł postanowił być gdzie indziej i momentami błądził po bezdrożach, a do tego w trakcie okazało się, że ktoś już wcześniej ze studentami przerobił MOJE SLADY, no burdel na kółkach, nie wyszło to najlepiej. Prawa autorskie do wszystkich materiałów, które robimy na zajęcia ma szkoła, ale odkrycie, że ktoś uczy z twojego wykładu, używa twoich przykładów i case studies jest dość nieprzyjemne. (Zdarzało mi się uczyć z czyjegoś, więc nie jestem święta).

O północy zrozumiałam, że nie zasnę, wzięłam więc kawałeczek tabletki – pomna ostrzeżeń, staram sie odgryźć jak najmniejszy i brać tylko wtedy, gdy absolutnie nie widzę innej możliwości. Wybudziłam się po trzech godzinach z uczuciem, jakbym w ogóle nie spała. Serce dalej wali, w głowie dalej ciężko, nic się nie przejaśniło, nic mi się nie śniło, nic mnie nie uratowało, ze spania dalej nici. Bywa.

Kolejne 1/3 tabletki, bo przecież rano wykład i to i siamto i w ogóle. (Dzieci nie bierzcie dragów, nawet tylko nasennych!).

Z tego wszystkiego rano odkryłam, że dwa dni spóźniłam się z wysłaniem zgłoszenia na odebranie dyplomu, co oznacza, że być może w tym roku nie zostanę magistrem. Nie dostanę tytułu, bo nie zgłosiłam, że chcę, takie są tu zasady. Wysłałam już maile do dziekana i wszystkich świętych i zaraz idę im płakać do biura.

Takie małe, ale cholerne kłody pod nogi i upierdliwości codzienne potrafią człowiekowi zrobić z głowy niezłą zupę. Ale czasem są wymówką, żeby nie myśleć o DUŻYCH SPRAWACH. A czasem są w zastępstwie DUŻYCH SPRAW. Kto to wie, dlaczego coś tak małego może czasem nas tak łatwo wytrącić z równowagi.

(Zawsze płaczę, jak widzę ludzi protestujących na marszach – tak, jak niektórzy płaczą przy muzyce, filmie, obrazach, ja płaczę jak słyszę skandowanie i widzę banery. Ryczę jak bóbr, od razu. Czy to pozostałość po dziecku wychowanym w latach 80tych, do tego w mieście pomarańczowej alternatywy?)

Przeczytałam świetny opis osobowości histerycznej: histeryk to osoba, która idzie przez życie udając, że jest tym, kim jest naprawdę (McWilliams). (A propos diagnoz, jeślibym miała się zdiagnozować, to najbliżej mi do obron histerycznych;D nie ma się czego wstydzić, histerycy najlepiej rokują;)

Tak czy siak, damy radę.

Na weekend jesteśmy same, znowu, bo Mi pojechał na drugą część szkolenia z psychodram (nie wystarczy mu drama w domu?). Planuję w końcu trochę pobyć w ogrodzie, bo przyszedł pan i skosił, z tyłu i z przodu, ale reszta o pomstę do nieba woła. Chcę też obejrzeć Mean Girls z Mo, podobno obowiązkowy film dla nastolatek.

Z seriali obecnie leci Big LIttle Lies – ktoś widział? Majstersztyk. Drugą serię nakręciła moja ukochana ostatnio Arnold (ta od American Honey).

Wynajmę sny na dzisiejszą noc. Ktoś coś?

(Mam tu takiego jednego cholernego, którego bym naprawdę za fraki i za płot wywaliła, bo przychodzi mi na grządkę od frontu ŻEBY SIĘ WYSIURAĆ i nie tylko, oczywiście, kuwetę se kurde znalazł, w której mu zmieniam piaseczek! dla znawców kotów – czy jak mu tam sypnę korę to przestanie mu się podobać? Nabyłam takie kulki niby odstraszające koty, ale kurcze nie lubię chemii walić, no i nie chcę tych włochatych potworów skrzywdzić, tylko postraszyć)

Pierwsze zajęcia za mną, pierwszy dzień w szkole to zawsze trauma trema, choćby człowiek nie wiadomo ile lat uczył. Bo nowe przedmioty, nowi studenci, no i w ogóle długa przerwa, ciężko się wraca po czterech miesiącach wakacji po urlopie.

Ale dziś poszło dobrze,

choć w ostatniej chwili zmieniłam look z jestem klaunem w wersji kropki, paski, dogs tooth, zółty sweter, różowe skarpety, na czarny i granat, mina poważna, kościane okulary, żółte tylko trampki new balance

weszłam do klasy i taki pstryczek elektryczek zrobił mi w głowie pstryk! i włączyła mi się apka wykładowcy, persona academica, uśmiechnęłam się szeroko i gładko weszłam w rolę (i to pomimo tragicznej fryzury ludzika lego, jestem dzielna). Wyuczone, zautomatyzowane odruchy. Czytam klasę, dostrajam się do nastroju, wyciągam anteny i wyczuwam, kto będzie robił problemy, a kto zniknie po pierwszych zajęciach i w ogóle czego ode mnie chcą. Mam taki nauczycielski trik, który zawsze pomaga – na pierwszych zajęciach uczę się wszystkich imion, co mi potem bardzo ułatwia kontakt. Zamiast krzyczeć na pół klasy ‚pani z tyłu w białym puchatym sweterku, proszę nie spać! mówię po prostu: Ashling, czym się różni sprawiedliwość materialna od sprawiedliwości formalnej? I Ashling się na mnie patrzy, i wie, że ja wiem, że ona nie wie. I nie jest już anonimową słuchaczką w tłumie, więc się nie ukryje.

Dalej słońce, dziś to już w ogóle! Dawało jak oszalałe. Ale było zimno, a słońce + zimno = crisp. Do tego jesień, kolory oszalały, liście, cała masa liści. Idealna pogoda na początek roku i rower i jechałam tym rowerem przez pół Dublina (pytanie poboczne – czy jakbyście zobaczyli, że wasza terapeutka przejeżdża na czerwonym, ale jak nic nie jedzie/idzie to by to was bardzo zaburzyło? W ogole czy nauczyciel, terapeuta, ksiadz😂 powinni bardziej przestrzegac zasad spolecznych??).

Humor wyraźnie lepszy niż wczoraj, może to bieg wieczorny wczorajszy – tylko 5k, ale kto biega ten wie, jak to potrafi wyczyścić głowę – może minęła nerwowość rozpoczęcia roku, a może to coś innego. Kto wie.