Dziś słońce. I zimno.
Od rana nie chce mi się zabrać do żadnej roboty, ale jak tu się zabierać, jak świat jest taki ciekawy?
Na przykład sałatki, jak na eks-katoliczkę przystało wdrożyłam ‚mocne postanowienie poprawy’ i wzrok mój spoczął na sałatkach, bo ostatnio żywię się TRAGICZNIE, szczególnie, jak jestem poza domem, a jestem ciągle (pieczone skrzydełka kurczaka ze sklepu, ZUPA Z FABRYKI!, chleb!! kupny!!!! wprawdzie wcinam dużo sałaty, ale co to za sałata, lodowa o zgrozo! taka, której nawet mój żółw nie tknie!).
Ugotowałam zatem fasole Handsome Johnny (koleżanka Dunka wysyła mi zdjęcia ze swojego ogrodu, bo właśnie ją wyhodowała – znasz taką fasolkę A..? Podobno uwielbiana w Polsce, masz jakieś przepisy na tradycyjne Polskie danie z Handsome Johnny? ;), do tego łycha pesto, cebulka, jabłko i już jest lepiej.
Dostaliśmy dziś temat eseju – różnica między osobowością psychotyczną, a nie psychotyczną, och, będę miała jazdę po bandzie i zabawę na całego. Już się boję.
Moja córeczka wstała rano i ‚mamo, a mogę trochę porobić na drutach przed szkołą? I znowu wysunięty język, śniadanie odsunięte łokciem, i próbuje, próbuje, próbuje. Mamo, a kiedy już bedę umiała? A powiesz mi? A czemu ciągle NIE UMIEM? A jak się robi paski? A czemu nazywasz to ‚little eyes’? (oczka).
Bardzo, bardzo mnie to cieszy, kiedyś chciałam ją nauczyć robić na drutach, ale oczywiście była dużo za mała, ja zawsze stawiam dzieciom zadania ponad ich aktualne możliwości (pisałam jak chciałam nauczyć Adka czytać w wieku czterech lat, bo Lenin umiał jak miał lat pięć? :D). Bo to takie fajne zajęcie, uspokajające, koordynujące pracę lewej i prawej półkuli (nie wiem, ale tak sobie wymyśliłam, nie zdziwiłabym się, gdyby to była prawda) i przede wszystkim – odrywa od ekranu i telefonu, uczy cierpliwości, przerywa ten ciąg sztucznych iluzoryjnych dopaminicznych bombardowań mózgu, za to zalewa mózg neuroprzekaźnikami powiązanymi z działaniami w realnej rzeczywistości.
W tym czasie, jeszcze przed śniadaniem, Mi poszedł do ogrodu i przyniósł to:
Prezent od huraganu Ashley. 100% organic, nie pryskane, utuczone tylko pańskim okiem.
Wczoraj pisałam o całym domu przystrojonym malutkimi pitulnkami i pajęczynkami.
Żeby nie być gołosłowną, oto pajęczyna na pianinie:
Na dzwiach:
Czarny kot, który mówi ‚slay’ wisi na suficie:
Smutny duszek obok ‚no pasaran!’
Lustro w dużym pokoju też wymagało towarzystwa:
Tablica Odjazdow 
Nasz pospolity Piękny Jaś. Bardzo lubię po bretoński, moja mama robi obłedną fasolkę. A w ogóle u mnie w domu w wigilię jada się pięknego jasia w bułce tartej. To podobno na pieniądze.
A w ogóle smalczyk z fasoli to złoto!
PolubieniePolubienie
Ooo, daj przepis na smalczyk!
PolubieniePolubienie
Jabłka z drzewa! a nie ze sklepu… Poluję na jabłka, które ludzie wystawiają przed domami. One mają zupełni inny smak.
Kotek Mo jest cudny! Jak mój Basil.
Smalczyk z fasoli to nawet ja jadam.
Proste jak drut: gotujesz białą fasolkę. Na ulubionym, ale dość neutralnym w smaku, tłuszczu podsmażasz cebulkę. Fasolkę blendujesz, dodajesz cebulkę i wszystko inne co lubisz w smalcu… zioła, jabłko… co tam sobie chcesz. Tylko tłuszczu musi być sporo, bo fasolka chłonie… Smakuje jak najprawdziwszy smalczyk… Oooo, zrobię sobie. Lecę namoczyć fasolkę!
PolubieniePolubione przez 1 osoba
No to muszę zrobić smalczyk! Jabłka są niskie, kwasno-slodkie, Mi się nimi zajada.
PolubieniePolubienie
A ja jeszcze dodaje skwarki zrobione z ugutowanej kaszy gryczanej podsmażonej na patelni z dodatkiem papryki wędzonej.
PolubieniePolubione przez 1 osoba
Dobra taka fasolkowa kuchnia na jesień 🙂
A ja o Leninie akurat czytam. I może i czytał szybko, ale o jedzeniu nie miał pojęcia. Całe życie jadł jajka i popijał świeżym mlekiem i miał nieustanne problemy z żołądkiem. Ach, no i morze białego pieczywo jako dziecko, bo jako przedstawiciel inteligencji czarnego (zdrowszego) nie jadał. I może i mądry był, ale ta jego fotka na wózku inwalidzkim, to on miał wtedy 54, albo 58 lat. A był dziadkiem.
WIEC nie dla takiego wzorca, który nie umiał z życia korzystać 😉
PolubieniePolubione przez 1 osoba
Omg, nlnie czytałam nigdy biografii Lenina, takie szczegóły znałam od mojego ojca😉 biedny ojciec rewolucji!
PolubieniePolubienie
To nie biografia. Czytam „Rosję od kuchni”. Nie wiem czy kojarzysz akcje a autorem, ale gość (młody jest bo z 1980), który to napisał napisał wpierw Kuchnię dyktatorów czy jakoś tak.
I jest to książka wydana również przez amerykańskie wydawnictwo. I jak wpadł na pomysł i oni chcieli mu zapłacić to bał się zdradzić fabułę bo uważał, że temat jest tak dobry, że ktoś może mu go zabrać. I pisał książkę SZYBKO, żeby ci bogaci amerykańscy pisarze z ich reasercherami nie podebrali mu tematu.
PolubieniePolubione przez 1 osoba
Zaczęłam od Rosji, ale ciekawi mnie też pierwsza część. Wiem np. że Hitler był wegetarianinem i żywił się głównie ziemniakami, bo życie wegeterian w latach ’30 było trudne.
PolubieniePolubione przez 1 osoba
Brzmi bardzo ciekawie i zapisuję na swój stosik (kiedy ja to wszystko przeczytam? czasu coraz mniej zostało mi , jak dawno temu śpiewała grupa Firebirds;)
PolubieniePolubione przez 1 osoba