Chyba jesteśmy nieuleczalnymi wariatami.

Mi dostał się na studia doktoranckie.

Na dobrym uniwersytecie. Takie studia kosztują 6 tys. euro na rok, a przez kryzys większość pieniędzy na stypendia i badania pokończyła się.

Ale promotorka tak go chce, że załatwia mu różne granty, można jeszcze dostać pieniądze z różnych dziwnych pul. Nie są to duże kwoty, w sumie może się uzbiera na opłaty za studia.

A co z życiem?

 

Ja na razie dostałam godziny wystarczające na goły czynsz.

Rośnie mi gula w gardle, tak się boję, że ojaciepierdolę.

(Ale na szczęście czuję, że się boję i nie mam raka w płucu tym razem).

Trzymajcie kciuki.

Cholera, nie wyobrażam sobie nie mieć na protezę, która pękła. Żaboćka znam chyba od stu lat.

Inni mają gorzej, to taki banał. Po tygodniu unieruchomienia nie wyobrażam sobie nie móc biegać. W ogóle.