Dzisiaj przyszedl przyjaciel, i cztery piwa, a jutro, a jutro a jutro leze do gory nogami, z rekami w kieszeniach, a kieszenie jak ocean, w pizamie, w kapciach welnianych skarpetach ogladam seriale. Caly bozy dzien.

Niepodoba mi sié to, ze tak ciagle pracuje. Ja. (Nie ma ogonkow, bo znow formatowalam twardy dysk). Za duzo ostatnio, za duzo, trace kontakt z tymi niewieloma tutaj znajomymi, z ktorymi tak trudno sie go nawiazywalo. Dzis mam poczucie, ze cos mnie omija, ze siedze i robie te wyklady i czytam te artykuly i wymyslam te cwiczenia i wlasciwie nie robie nic innego. Przestalam dbac o znajomych i zapomnialam, ze trzeba wychodzic do ludzi, zwlaszcza, jak sie jest daleko od domu. Zamknelam sie w koleczku praca-dom-praca-praca. A ludzie robiá szkockie party i oglaszaja na fejsbuku i wychodza i widuja sie i spotykaja, gadaja i jedza haggisy i pija whiskey, a ja tylko siedze i siedze. I zapraszaja wszystkich ‚wpadnijcie!’ a ja siedze i nie wpadam. Czuje sie dzis taka niezaproszona.