Leo, Greg, Michael, Musa, Joe, Sean i ???, czyli kolejny slipołwer. 

Zaczynamy nabierać wprawy. Najważniejsze to nie dać się zesłać do najmniejszego pokoiku/sypialenki i nie siedzieć jak mysz pod miotłą. Większą część mieszkania trzeba odciąć od tornada, żeby przeżyć najazd we względnym komforcie. Zatem zajęliśmy duży pokój i go nie oddamy, przynajmniej do północy, kiedy będą się kładli spać. 

Robi się ciasto na pizzę, zaraz mi pokroi co tam mamy do niego i wstawiamy do pieca.

Chłopaki już zaliczyli wizytę w Lidlu po tanie dobra, przynieśli sobie gofry i nutellę.

Siedzą w pokoju u Adka, kto powiedział, że jest dla nich za mały?? Cisną się przy komputerze i co chwilę pokrzykują, mam nadzieję, że nie robią nic zdrożnego;) Pocieszam się tym, że są to dzieciaki z dobrych domów i dobrych, prywatnych szkół, więc łobuzować będą w granicach normy.

Adek z nich wszystkich najmniejszy, taki przecinek przy chłopakach wyższych już czasem ode mnie.

Cieszę się, że sie tak zaprzyjaźnił. Czego się nie robi dla dziecka, prawda?

A my z Mi zapodamy sobie najnowszego von Triera i może coś jeszcze.

Też będzie miło.

Korzyści z posiadania kominka są takie, że nie można się przy nim nudzić. Mąż siedzi cały dzień i rozpala/zagasza/dogląda/grzebie. W powietrzu unosi się taki fajny szary proszeczek, który nie pozwoli się nudzić także i mnie osiadając na meblach, komputerze i stole i czekając, aż zetrę kurze. Cały dom pachnie pięknym drewnianym dymem, świeżo wyprane ciuchy pracowe też:) Myślicie że mogę w klasie pachnąć dymem? czy jednak kolejne pranie trza załączać?

Pisałam to ja, maruda.

Już od dawna wiem, że mój Mi i mocny alkohol to nie jest dobre połączenie. No cóż, przekonałam się po raz kolejny. Na Sylwestra wypił pół mojego rumu do mojito (na podkład swoich 4 piw) i śpiewał do 4 w nocy. Nie lubię go takiego upierdliwego.

Ale na szczęście już jest nowy rok i wszystko wróciło do normy. Będziemy uczesani i tak dalej.

A nowy rok przyniósł nam 

 

zrozumienie faktu, że mamy kominek!

Posiadanie kominka wydawało mi się rzeczą bardzo skomplikowaną – bo przecież kominiarza trzeba wezwać, czy przewód drożny, różne sprzęciory trzeba mieć, jakieś kratki, parawany i tak dalej. Tym bardziej że w do naszego ktoś włożył specjalny elektryczny kaloryfer, taką elektryczną farelkę przystrojoną sztucznymi szczapkami drewna. Wszystko razem sprawiało wrażenie, że ten kominek to tylko atrapa. Ale jakiś czas temu zauważyłam, że od tej ściany ciągnie, a na dachu mamy komin. I kiedy na sylwestra na chwilkę odwiedziliśmy znajomych i posiedzieliśmy przy ogniu olśniła mnie myśl, że powinniśmy w końcu spróbować rozpalić nasz. Znajomi obdarowali nas na miejscu tą małą kratką widoczną na zdjęciu i voila! Naznosiliśmy starych kartonów i zrobiliśmy wczoraj próbę generalną. Jest cug! Jest cudownie!